Donderdag 29 januari 2026, San Antao

We staan extra vroeg op vandaag. Het ontbijt is om half zeven, want de pont naar San Antao vertrekt om 8 uur precies. Onze kapitein heeft de kaartjes geregeld en ervoor gezorgd dat er een gids met een busje voor ons klaar staat aan de overkant. Het is nog een beetje fris als we vertrekken, dus we doen een dunne trui over ons T-shirt aan.Aan boord van de pont is het heerlijk aan de lijzijde in de zon. Na een uur over onrustig water, zijn we aan de overkant in Porto Novo.Met een busje worden we omhoog gebracht naar de krater van de vulkaan. De chauffeur is jong en rijdt geweldig over de kronkelige weg. De gids is een beetje een slome. Als we boven zijn is er een wandeling omhoog naar de rug van de berg. Vandaar kan je kiezen om helemaal naar beneden te lopen, of terug te lopen naar het busje en daarmee een mooie tocht te maken.

Ik voel na tien minuten mijn ene knie al protesteren, dus ik keer om. Jakob loopt verder door naar boven en keert daar pas om. Het is prachtig daar zo hoog op de berg. De krater bestaat uit een vruchtbaar stuk land, waar van alles verbouwd wordt en ook wat mensen wonen.

De tocht door de bergen in fantastisch. Wat een prachtige natuur! De chauffeur vertelt dat deze weg van ‘cobblestones’ vanaf 1950 gebouwd werd en na 15 jaar klaar was. Wat een project! Na een uur of twee komen we bij het restaurantje voor de lunch. De wandelaars zijn intussen ook aangekomen. Wat een fantastisch eten krijgen we daar! Te veel van het goede!! En ook nog ijs en koffie toe.

Via een niet meer werkende grogue distillery, rijden we terug naar de pont. Een uur later worden we weer opgehaald door de dinghy en naar de Oosterschelde gebracht.

Daar staat de koffie al weer klaar. We kletsen gezellig met elkaar op het dek en ineens klinkt de bel voor het diner. Dat is fantastisch! Alsof de kok had gehoord dat ik het gister nogal matig vond. Hij is naar de vismarkt geweest en heeft grote papagaaivissen gekocht en heel lekker klaargemaakt in de oven. Daarbij is er zoete aardappel en paprika uit de oven met kruidenkaas erover. En ook nog een bak sla. Als toetje is er hazelnoottaart met room. Oei, alles is zo lekker. Dat zijn weer veel te veel calorieën voor één dag.

Woensdag 28 januari 2026, Mindelo

Na het ontbijt valt het anker. De kapitein verteld dat we na de koffie naar de wal kunnen gaan, waar Edson, onze Kaapverdische bemanningslid, ons de stad gaat laten zien. We landen met de dinghy bij de jachthaven, waar het gezellige barretje ons nog steeds uitnodigend verwelkomt.

Het toertje door de stad laat ons niets nieuws zien, maar is erg leuk. De lokale markt, waar we ooit verse groente en fruit kochten voor onze oversteek naar Suriname, ziet er nog net zo fris en mooi uit.

Na de vismarkt en de centrale markt, mogen we los. We lopen lekker rond en genieten van de herkenning. Zo gek dat we nu niks hoeven te kopen voor onze reis. Na enig zoeken vinden we de wereldbol, die voor de universiteit staat.

We zitten er een poosje op een bankje om herinneringen op te halen. Uiteindelijk belanden we bij een lokaal restaurantje op het smalle terras. Heerlijk tussen de lokale bevolking. We zitten zo lekker dat we ook lokaal eten bestellen. Dat duurt een eeuwigheid, maar we hebben geen haast.

Om drie uur worden we weer opgehaald om aan boord een poosje te chillen. Uiteindelijk hebben we er toch een flinke wandeling op zitten. We eten vandaag weer vegetarisch. Warme bieten, koolsalade, linzen en couscous. Het smaakt goed samen, maar is toch echt wennen! Het toetje is de wat dun uitgevallen yoghurt van vanmorgen met zoete kersen en amandelschaafsel. Morgen vast weer vlees….

Lieve lezers,

Er is een probleem met het internet voor mijn laptop. We hebben een kaartje gekocht voor de telefoon, maar de provider staat niet toe dat ik de telefoon als hotspot gebruik.

Nu heb ik even toegang tot het internet van het schip. Ik heb de verhalen die ik op Polarsteps heb gezet gekopieerd en hier gepubliceerd. De volgorde klopt niet helemaal…..

Hoe nu verder?

Wie Polarsteps kent, leest het verhaal waarschijnlijk al op die app. Ik heb gezien dat dit ook op de laptop kan.

Ik probeer het blog te blijven plaatsen, maar als dat niet lukt, is er altijd nog Polarsteps.

Lieve groeten van ons!

Tarrafal, zondag 25 januari, 2026

Na een kennismaking met de crew en de andere opstappers, is het etenstijd. Een vegetarische maaltijd. Ojé, is dit de nieuwe trend? Het smaakt uitstekend, dus geen zorgen. We hebben een tweepersoonshut met stapelbedden. Ik klauter omhoog in het bovenbed. Best een hoge klim maar het lukt. Gelukkig hoef ik ‘‘s nachts maar één keer uit bed en doe het licht aan om te zien waar ik mijn voeten zet.

Om half 8 is er ontbijt. Vroeg opstaan dus. De boot wiegt zachtjes op de deining en dat is heerlijk. Na een uitgebreide veiligheidsoefening, hijsen we de zeilen en gaan ankerop. Het is een afstand van 110 mijl naar het eiland Santiago, een uur of 12 varen.

De wachtgroepen zijn ingedeeld en wij zijn de wacht van 16-20 uur. De oceaan laat zich gelden. Soms met flinke golven, waardoor zelfs dit grote schip een schuiver maakt. De zon schijnt uitbundig en het is aangenaam. We genieten van het ritme van de oceaan. Jakob doet zijn best met het hijsen van de zeilen, als dat nodig is. Ik doe wat simpel dekwerk. De dag vliegt om.

We eten lasagne, met gehakt erin en dat smaakt perfect. Om half negen beginnen mijn ogen dicht te vallen en ga ik naar onze hut. Het is weer mooi geweest. De verwachting is dat rond middernacht het anker valt.

Mindelo, Sao Vicente, woensdag 28 januari 2026

We ontbijten op ons gemak en worden daarna op het dek verwacht. Het supergrote onderste ra-zeil ligt verfrommeld op het voordek en moet worden opgevouwen in het gangboord. Timo staat op een verhoging en geeft instructie aan twintig man, die elkaar een beetje in de weg staan. Ongelofelijk dat dit goed gaat. Het loodzware opgevouwen pakket word door zes man/vrouw op een verhoging op het dek getild. Wat een samenwerking!Dan moeten er 5 zeilen gezet worden. We schuiven met de hijs-ploeg vanachter naar voren, eerst de bezaan, dan het grootzeil, gevolgd door het schokkerzeil, het middelste ra-zeil en de achterste kluiver. Een hele klus. De schipper houdt op de motor het grote schip in de wind en dat gaat perfect. Ruim een uur later gaan we op weg voor een tocht van 24 uur. De wachtgroepen draaien netjes de wachten, onderbroken door lunch en diner. Er is elke dag soep tussen de middag. Gisteravond aten we nasi met van alles erbij. Niet iedereen verscheen, want de zeeziekte heeft toegeslagen. Wij gaan goed en zijn hooguit een beetje katterig. Mijn armbandjes doen het prima en iedereen is jaloers…Het schip doet het geweldig. Met een snelheid van gemiddeld 7 knopen snijdt de Oosterschelde door de golven. Fascinerend dat zo’n schip honderd jaar gelden gebouwd werd!De zon is net op en we varen door de zeestraat tussen Sao Vicente en San Antao. De wind is pal tegen met een tunneleffect tussen de eilanden. Nog een uurtje en dan valt het anker. Vandaag een rustige dag om bij te komen en Mindelo te gaan bekijken. Voor ons vast weer een feest van herkenning.