Fotoblog Vanua Balavu, Bay of Islands 2

Donderdag 25 juli 2019

Hier volgt weer een serie foto’s, die horen bij de verhalen van 15 tot 24 juni 2019.

We maken een ritje met de truck van Daliconi naar Lomaloma en genieten met twee andere stellen van een fantastische snorkeltocht bij een rif. Zodra er weer een weergat is varen we naar Fulanga, een van de meest bijzondere plekken op aarde en een echte “Floortje Dessing” spot.

Met deze truck gaan we via de bergen naar Lomaloma, aan de andere kant van het eiland

We wachten nog even op de andere zeilers, die ook mee willen

De rit gaat via wat kleine dorpjes met blije mensen

Lomaloma heeft mooie huizen en is ruim opgezet

De grootste supermarkt, die ook aardappels en uien verkoopt

Jakob op zoek naar de benzinepomp

De truck stond alweer klaar om terug te gaan

Op de terugweg gingen we even langs de bakker

Die bakte het brood in deze oven

De snorkelplek waar we de volgende dag naar toe gingen was weer in de buurt van dit mooie strandje.

We waren hier al eens met ‘gewone kleren’ aan gaan kijken

Wat een prachtige kleuren

Jakob geniet met volle teugen

 

Ik lig nog even na te genieten

Tot slot gaan we nog even papaja’s en kokosnoten plukken

En dan gaan we naar Fulanga. Foto’s in het volgende blog

Fotoblog, Bay of Islands, Northern Lau

Dinsdag 23 juli 2019

Zoals beloofd zouden er foto’s komen van de weken dat we in de Lau-Groep van Fiji waren. Het blijft moeilijk om een selectie te maken, maar het geeft vast een leuke indruk.

Dit gaat over de periode van 10 tot 14  juni 2019, Bay of Islands, Vanua Balavu

Op weg naar Vanua Balavu, met de wind op de kop

Acapella liep op het rif

Na vereende krachten van dorpelingen en zeilers werd  Acapella ’s nachts bij hoog water vlot getrokken en dobbert de volgende morgen weer tussen ons in

Dat wordt gevierd met champagne

Op maandag gaan we naar het dorp voor Sevusevu en de schoenen gaan netjes uit voor de deur

We schrijven de bootnamen in het logboek van de Chief

Een indrukwekkend document

En dan natuurlijk met z’n allen op de foto met de Headman

We wandelen naar de school

Daar worden we al opgewacht door de kinderen

Jakob knutselt nog een vogeltje

En dan is het echt tijd voor de Sundowner aan boord van Jonas

We passen net met z’n allen op het voordek

De volgende dag maken we een rondje in de dinghy met wat somber weer

Maar het blijft prachtig, die “Mushrooms”

We verpakken de kuip in plastic tegen de regen

En dan is het tijd voor pannenkoeken

Martin serveert een nieuwe cocktail: “Acapella on the Rocks” ter gelegenheid van de bijzonder creatieve reparatie van het roer

Op zondag naar de kerk

En daar zongen we uit dit liedboek

De omgeving van Daliconi is prachtig

Al die mooie kleuren

Voor de verandering Happy Hour in de dinghy bij de vleermuizen

Wat een bijzonder gezicht en geluid

En het was nog volle maan ook

Bij dit strandje was een mooie snorkelplek

Tekst overbodig

Zoveel te zien

En al dat verschillende koraal

Er komen nog meer foto’s, maar ik probeer ze een beetje te doseren. Het wordt steeds mooier!

 

 

Nog meer nieuwe ervaringen in Fiji

Zaterdag 20 juli 2019

Een week geleden op zondag middag verlieten we Matuku. We waren naar de kerk geweest, hadden geluncht en dankbaar afscheid genomen van onze gastfamilie (oma met kleinkind, daarnaast moeder met zoontje en daarachter vader).

             Daar gingen we dan, om in zo’n 20 uur bij Ovalau, met de voormalige hoofdstad Levuka, aan te komen. We hadden een mooi windje tot halverwege de nacht en gingen verder op de motor.

We kwamen ’s morgens aan en hadden de tijd om ons vuilnis van 6 weken naar de wal te brengen en wat boodschappen te doen. Leuk al die historische gebouwen, alleen jammer dat ze ze laten versloffen.

Eindelijk konden we weer internet kaartjes kopen en een nieuwe zonnebril (Ray Ban voor 5 euro, haha), want de andere was gesneuveld en  we bekeken de oude stad. Heel erg leuk om te zien hoe die ontstaan was en de duidelijke “settlers” invloed.

         

 

 

 

Terug aan boord dronken we eindelijk weer een biertje. Dat smaakte! De mensen in de dorpen op de afgelegen eilanden drinken niet, dus wij komen er dan ook niet aan toe. ’s Avonds begon ik alweer last van mijn buik te krijgen. Hmm, even in de gaten houden. Ik ging vroeg naar bed en hield Jakob wakker met mijn geloop naar de wc. Hij moest de volgende dag maar alleen een lange lijst boodschappen en benzine gaan kopen, want ik was even “out”! 

We hadden mooi gelegen in Levuka, waar meestal een dikke swell staat, de generator 24 uur bromt en de visfabriek zijn walm verspreid. Bij ons viel dat alles erg mee. De volgende stop was Nangaini, waar we eerder geweest waren. We gingen weer boven Vitu Levu langs naar Vunda. Maar wat een mooie rustige tocht moest worden, werd een solotocht door Jakob, terwijl ik in het vooronder lag te kreunen en steunen. Dit alles werd afgewisseld met toiletbezoek, teiltjes vullen…. en flauwvallen.

Jakob vond het niet meer leuk. En ik zei, joh, het gaat wel over. Maar Jakob had weer gelijk. En na een nacht slecht slapen voer hij Jonas in 11 uur naar Vunda Marina. Petje af!! Net voor donker kwamen we aan. Ik had gemaild vanuit mijn bed om onze komst aan te kondigen en de hulptroepen stonden al paraat. Er werd een taxi geregeld en met vereende krachten werd ik van boord gehesen. Op naar het ziekenhuis. De Emergency afdeling zag er mooi uit met goeie bedden en veel personeel. Na 4 uur vragen knijpen en bloed testen, bleek ik toch uitdrogingsverschijnselen te hebben en of ik wilde blijven voor een flink infuus. Maar natuurlijk, want wij dachten dat het hele ziekenhuis zo mooi was.

Het is nu twee uur ’s nachts en dit is mijn uitzicht. Het doet me een beetje denken hele oude oorlogsfilms. Met gekko’s aan het plafond en een matrasje van 2 cm op een plank. Ben benieuwd of ik het volhoud. Ik voel me al wel beter na bijna 2 flessen infuus.

Maar zien wat de dag van morgen brengt. Jakob is terug naar de boot, die vreselijk stinkt naar mijn luchtjes. Hij gaat vast lekker boenen morgen. Maar eerst uitslapen!

De volgende dag bleek ik toch goede vooruitgang gemaakt te hebben. Af en toe had ik een uurtje geslapen en de nachtzuster ook. Ik moest haar tot 2 keer toe wakker maken om mijn infuus te vernieuwen, maar ze was erg lief! Bij daglicht zag de afdeling er iets beter uit, maar misschien was ik intussen ook gewend.

WC papier was er niet (moest je zelf meebrengen), handdoeken om je na het wassen af te drogen, waren er ook niet (dus niet douchen), maar nog steeds voelde ik me een stuk beter dan voorheen. Ik ben helemaal doorgelicht en blijk supere gezond te zijn. Altijd goed om te horen. Ze waren een beetje verbaasd over al dat ijzer in mijn lijf, dat wel.

Om 7 uur kwam het ontbijt. Een verdeel bak met grijze rijstepap, 3 gesmeerde boterhammen en een stuk banaan. Daarbij een beker grijze chocolademelk of zo. Wel iets anders dan wat ik bij de Bergman kreeg. Ik had na 5 dagen niet eten, best trek gekregen, dus ik at twee boterhammen, de banaan en nam zelfs een paar slokken grijze vloeistof. Wat was ik trots. Eindelijk weer gegeten.

Er kwam een arts om me in te lichten over de voortgang. Het zag er goed uit en ik moest wachten op de uitslag van de lab testen en de kweek. Ik vroeg of ik naar huis mocht. Nou dat was niet de gewoonte, want wie weet zou ik nog anderen kunnen besmetten. Ik zei dat het slapen niet zo geweldig ging op zo’n plank en toen zei ze dat ze dat ook niet zou kunnen, haha. Je moet er wat voor over hebben om patiënt te mogen zijn. Het opperhoofd werd er bij gehaald en nog 5 andere artsen in opleiding en verpleging en mijn case werd besproken. De wereldreis op een zeilboot opent toch vele deuren. En ja hoor, ik mocht best weg. Als ik in een duur resort gezeten had, zou dat niet het geval geweest zijn. Geweldig.

 Jakob kwam me ophalen en prikte nog een vorkje mee (gekregen van de overbuurvrouw). Maandag moeten we nog terug voor de uitslagen en om de rekening te betalen. Nu zitten we in een cabin op het haven terrein. Wat was de douche heerlijk en het bed superzacht. Dat waardeer je dan weer heel erg.

Morgen gaan we beginnen met de was van ruim 6 weken. Dat zal wel stinken, maar wie weet, als het mooi weer is, ligt het maandag weer te geuren in de kast.

 

Matuku Island

Donderdag 11 juli 2019

We zijn net aangekomen in Matuku, wat op ruim 100 mijl van Fulanga ligt. Een overnachtse tocht dus. We vertrokken gister met mooi rustig weer, waardoor de pas geen problemen gaf, we gleden er rustig doorheen. De bemanning van Mezzaluna en Blo Ellinor lagen in de pas te snorkelen en wuifden ons vanuit het water goeie reis.

Het begin van de tocht verliep goed, al hadden we wel swell van opzij, wat voor hele akelige rolling van het schip zorgt. Niet echt fijn, maar vooruit. We liepen onze wachten en vanmorgen om 6 uur maakten we een gijp richting Matuku. En toen kwamen de buien met veel wind. Het was voorspeld, maar je hoopt toch altijd dat het meevalt. De pas zou diep en wijd zijn en niet moeilijk, maar door die buien en een wind van 30 knopen op de kop, werd het een spannende actie. Er lag 1 boot voor anker en in de poeierende wind lieten we snel het anker neer. Niet echt een makkie. En nu liggen we met de achterkant van de boot vlak bij een stuk koraal. Leuk om te snorkelen, maar als het anker gaat krabben is het niet leuk. Straks bij laag water nog maar eens goed kijken. Dan is de wind misschien ook afgenomen. Door het laatste spannende uur, waren we best moe, dus hebben we eerst maar wat slaap ingehaald. Met een lekker kopje thee/koffie en een stuk bananencake zitten we nu in de kuip.

De laatste dagen in Fulanga waren heel fijn. Zondag waren we naar de kerk. Een simpel gebouw met eenvoudige banken en draperieën om er iets van te maken. Er was een voorzanger met een stem zo luid, dat je bijna van de bank viel als hij inzette. Hij begeleidde zichzelf met een triangel, die bij ieder woord een flinke klap kreeg. Maar het was prachtig. Ook de communie was mooi. Er was een zelfgebakken brood waar stukjes uitgeplukt werden en er was rode limonade in kleine bekertjes. Ook de kinderen gingen naar voren en lagen geknield te wachten tot ze wat kregen. Toen wij aan de beurt waren, werd ineens alles opgeruimd. Ze hadden voor ons een uitgebreide lunch in petto, dus geen communie….

Na de dienst ging iedereen naar zijn familie voor de lunch. En wat hadden ze uitgepakt. Midden in de kamer stond een verhoging, waar je omheen kon zitten op de grond en het stond vol met de meest heerlijke gerechten. Pompoen met vis uit de oven, landkrab, zeekrab, gebakken vis uit de oven, zeekraal met vis, en nog een schaal met andere vis en cassave. En zelfgemaakt citroen limonade. Het werd smullen. Als je niet van vis houdt, moet je daar dus niet zijn.

We vroegen of zij nog en keer naar de boot wilden komen. Ja, dat wilden ze zeker, om half 5 zouden ze bij de Landing staan. Oef, ik moest dus ook voor eten zorgen, terwijl we na de copieuze lunch zelf een boterham gegeten zouden hebben. Ik had nog wat nasi, pompoensoep, zelfgebakken brood, custard en een blik peren. Ik maakte er nog pasta salade met vis bij, en dat zou genoeg moeten zijn. Maar het is ongelofelijk wat ze kunnen eten.

Toen ze aan boord kwamen ging Selote eerst op haar gemak binnen in Jakobs stoel zitten. Ze pakte het boekje van Fiji en vroeg om mijn bril. Dat was zo komisch! We maakten foto’s op het voordek en in de kuip en het was een waar feest. En toen gingen we eten. Eerst had ik limonade met koekjes, die gingen allemaal op. Toen soep met brood. Mmm.. graag nog wat meer brood. Toen de nasi en daarna de pastasalade. Ten slotte de custard met peren en ja, toen hadden ze wel genoeg. Selote zette de muziek op haar telefoon aan en had het helemaal naar haar zin. Het werd al donker toen Jakob ze weer naar de kant bracht en in het donker moesten ze nog terug naar het dorp lopen. Toen ik vroeg of ze een lamp bij zich hadden, zei ze: ik heb toch mijn telefoon! Hoe modern is dat!

Maandag werd en dag voor ons zelf. We voeren de boot om naar de Sandpit bij het strand en gingen weer scharrelen op de zandplaat. Dat blijft leuk. Emily van de Bonaire kwam langs in de dinghy en stelde voor om een sundowner op het strand te doen met de boten die daar lagen. Dat was een goed plan en het werd weer zo gezellig. Het Engelse gezin is 3 jaar op reis en ze gaan eind van het jaar weer terug. Wat zal het tegenvallen om weer in de drukte van de Londense omgeving te moeten wonen en werken.

En toen kwam onze laatste dag in Fulanga. We gingen nog een keer naar het dorp voor internet en om afscheid te nemen van onze familie. Dat ging natuurlijk niet zomaar. Er moet altijd thee gedronken worden met vers gebakken brood. En eigenlijk moest er nog een afscheidsfeestje komen. Humberto zou komen eten en zij wilden ook wel komen. Dat vonden wij eigenlijk een beetje te veel van het goede en dan moesten ze met de kano een heel stuk in het donker terug. Dus het werd knuffelen en we kregen als afscheidskado een prachtige schildpad in hout, wat Minnie had gemaakt. Geweldig.

Om 4 uur kwam Humberto met een stapel boeken en USB sticks met films en prachtige drone foto’s van Fulanga. We hadden het heel gezellig en er was weer genoeg te eten en te praten. Misschien gaan we elkaar nog een keer zien in Malolo, want Humberto gaat nu toch weer een nieuwe richting zoeken in zijn leven. Hij gaat waarschijnlijk net als Carola, met crew varen. Hij kent Fiji op zijn duimpje, heeft een ruime catamaran en is een hele sociale gezellige man, dus dat gaat vast lukken. En met dat laatste etentje zat onze tijd in Fulanga erop. D volgende morgen hebben we nog een poos op het voordek zitten genieten en hebben de beelden in ons geheugen vastgelegd.

We blijven nu een paar dagen op Matuku en gaan dan verder naar Levuku. De oorspronkelijke hoofdstad van Fiji.

Zo bijzonder is Fulanga

Zo bijzonder is Fulanga!

Zondag 7 juli 2019

Gistermiddag kwam een delegatie van de autoriteiten in een rib langszij. We hadden al op de marifoon gehoord dat ze schepen die net de pas door waren, hadden opgeroepen en gevraagd hadden waar ze ingeklaard waren en wat hun thuishaven was. Met het marine vaartuig waren ze nu ook de pas doorgekomen om de ankeraars te controleren. En hoe bijzonder is dat! De rib kwam langszij en de baas klom aan boord. Bekeek de papieren, maakte er foto’s van met zijn mobiel en schreef er op dat hij ze gecontroleerd had. Ze waren vast blij met de opdracht die ze hadden, want ook zij vonden Fulanga de mooiste plek op aarde (natuurlijk bod nooit in NL geweest :-)!

Fulanga is een atol in de Lau-group, waar je alleen maar met een zeilboot of klein motorschip kan komen. Een soort “Floortje Dessing” bestemming dus. Er is hier geen vliegveldje of zo en met de vrachtboot is het 2 dagen varen vanaf Suva. De mensen hier zijn dus helemaal afhankelijk van wat ze hier verbouwen en de vis die ze vangen. De vrachtboot komt eens per maand en neemt ook bestellingen mee. Afgelopen woensdag zou de boot weer komen, maar eerst was er te veel wind en toen waren er motorproblemen en nu is hij er nog niet. En zo gaat dat heel vaak.

De vertraging gaf een probleem voor de “fundraising” dag voor de kerk, die op 4 juli zou plaatsvinden. De drie dorpen hadden geld ingezameld voor de kerk en zouden dat feestelijk aanbieden tijdens een festival. Dat werd nu uitgesteld tot de boot kwam, maar die kwam niet en dus was het vrijdag toch maar feest. Zo’n feest begint met een kava ceremonie. Maar…de kava was op en de nieuwe voorraad lag op het schip. Gelukkig waren er wat boten gekomen, die een beetje hadden gegeven tijdens de Sevusevu. Maar het was niet genoeg. Er lagen boten hier, die nog een stevige voorraad aan boord hadden voor de rest van hun reis, maar dat nu verkochten aan het dorp, zodat het feest toch verder kon gaan.

En het feest was zo leuk. Wij gingen eerst naar ons gastgezin en werden daar in andere kleren gestoken. Vervolgens werd we bij de feesttent gebracht en in de kring gezet om een rondje kava mee te drinken. Het is gemalen wortel met water en smaakt naar grondwater. Maar als je er genoeg van drinkt, wordt je wel wat suffig. Na twee rondjes stapten wij uit. De Chief en zijn gevolg bleven de hele dag drinken en keken steeds slomer uit hun ogen (maar ze hadden vast een heerlijke dag).

Nadat de eerste 2 dorpen met dansen en zingen hun opgehaalde geld aangeboden hadden, was het tijd voor de lunch. In het gemeenschapshuis waren lange kleden op de grond gelegd, gedekt met borden en vorken. Bij de deur zaten vrouwen met hele grote pannen eten, wat verdeeld werd over kleinere schalen die voor ons werden neergezet. Het leek echt de “wonderbare spijziging” uit de bijbel. We kregen rijst, pompoen met schelpdieren, een soort spinazie met vis en gebakken cassave. Wat een feestmaal. Daarna bracht het eigen dorp zijn bijdrage. Geweldig dat dansen en zingen. Om te tonen dat het leuk was ging er iemand met een bus talkpoeder rond en strooide dat al dansend over de zwarte haren en smeerde het op de wangen. Ook werden rollen gebloemd katoen om de dansers heen gelegd als dank voor wat ze presenteerden. Indrukwekkend en aandoenlijk, deze simpele manier van leven. En als je hier geboren wordt, weet je niet beter dan dat dit de wereld is.

Voor cruisers zoals wij zijn de mensen erg gastvrij en willen met je praten en contact hebben. Zoals gister bijvoorbeeld. We hadden eindelijk een dag voor onszelf en gingen ‘s middags een stukje varen naar een strandje om daar wat te scharrelen. Schelpjes, kreeftjes, gekke plantjes enzo. We hoorden achter zo’n grote paddestoel stemmen. Er waren 2 jongens aan het “clammen” (grote schelpdieren aan het zoeken). Ze kwamen naar ons toe en we praten wat over die schelpdieren en hoe dat ging. We liepen met ze naar de dinghy en ze brachten ons naar de plek waar ze hun opbrengst van die dag hadden opgeslagen. Dat was 2 meter onder water in twee stevige zakken, gemarkeerd met blauwe zwemvliezen. Een van de twee dook de zakken op en de ander hees ze in ons bootje. Tot slot kwam de ene jongen weer boven met nog een lading clams in zijn T-shirt. Ongelofelijk om te zien hoe dat zoeken werkt. Ze gaan met een snorkel op, naar de zandbodem en wroeten daarin om de clams eruit te graven. Ze waren een uur of 4 bezig geweest en hadden het best koud. We brachten ze naar de Landing, waar hun familie al op hen wachtte. Ze lieten 12 van die grote clams voor ons achter in de boot. Zo aardig!

Aan boord van Jonas verdwenen de clams in een grote pan om ze te koken en er daarna iets lekkers van te maken. Even later voer er een vissersboot langs met bekenden en we zwaaiden naar hen. Ze veranderden hun koers en kwamen naar ons toe. Ze hadden flink wat gevangen. Maar Ma (die we al best goed kenden) was geprikt door de rugvin van een “rabbitfish”. Haar hand was pijnlijk en gevoelloos. Of wij wat hadden daarvoor. Ik zocht de antibioticazalf, maar kon die niet vinden. Dan maar de anti-insectenbeet zalf, verband en een doosje paracetamol. Wie weet helpt er iets. Als dank kregen wij de gewraakte rabbitfish, die eruit zag als een dikke schol. Jakob kon weer aan de slag met het fileermes en een poosje later lagen daar 4 mooie filetjes.

Omdat we ‘s middags al viscurry hadden gegeten, werd het nu versgebakken brood met gebakken rabbitfish, een sausje en een glaasje witte wijn. Hoe goed is het leven hier!

Straks gaan we naar de kerk. De kleren die ik vrijdag van Selote had gekregen doe ik weer aan, zodat ik netjes naast haar in de kerk kan zitten. Jakob doet zijn eigen Sulu aan, want die staat iets beter dan wat hij vrijdag gekregen had. Het wordt vast weer een mooie dag!