Motril en Granada, even weg van de boot

Maandag 1 maart 2021

We liggen nu bijna een week in Motril en het klotst en wiebelt en kraakt nog steeds. En de wind blijft ook nog steeds uit de verkeerde hoek blazen. De reden voor al dat geklots is vast een veld van veel hoge golven hier ver vandaan bij de Afrikaanse kust misschien, waardoor hier de swell van 0,5m naar 3,0 m is opgelopen. En ga maar na als je in een bak water, wat deze haven is, steeds water erin en eruit perst, dan liggen de voorwerpen, wij dus op onze bootjes, heel erg te klotsen. Dat is vast niet altijd zo hier, maar wij zitten er mee en zijn het wel een beetje zat.

Gelukkig konden we de buurt gaan verkennen, want niemand verplicht je om de hele dag op je schommelboot te zitten. Woensdag namen we de bus naar Motril, de stad (wij zitten in Puerto de Motril). Dat was een ritje van een kwartier. We hadden ook op de fiets kunnen gaan, of lopen, maar dit was lekker makkelijk. We keken lekker rond naar mooi gebouwen, leuke straatjes en aten en dronken wat. Leuke stad, maar niet heel indrukwekkend.

   

  

De stad Granada, die op 70 km afstand ligt, was veel aantrekkelijker. We konden er ook weer met de bus naar toe. En wat een mooie tocht. We zagen heuvels en dalen, een stuwmeer, de witte toppen van de Sierra Nevada en mooi vegetatie.

Na een uur stapten we uit bij het busstation, een beetje aan de buitenkant van de stad. Daar moesten we snel vandaan. Dus na een kopje koffie met churras, namen we een taxi naar ons hotel, Santa Isabel La real, genoemd naar het klooster wat er naast staat.

Het  hotel lag midden in El Albaicin, de oude Arabische wijk met kleine kassei straatjes en pleintjes, die steil omhoog en omlaag lopen.

 

Het was een Andalusisch huis uit de 16de eeuw. Prachtig. We waren de enige gasten en kregen de mooiste kamer op de tweede verdieping met uitzicht op het Alhambra en de Sierra Nevada.

  Na uitgepakt te hebben, daalden af naar de benedenstad en verkenden de pleinen bij de enorme grote kathedraal. Jammer genoeg was die dicht, maar de terrasjes waren wel open. We genoten van een biertje, wat ze hier in een soort whiskey glazen schenken.     We bestelden tapas en genoten van de gezelligheid. We zagen veel jongelui en mensen die muziek maakten. Heerlijk om door zo’n stad zonder toeristen te drentelen en al het moois op je in te laten werken.

Eind van de middag kwamen we bij de rivier terecht die langs het Alhambra loopt en streken neer op alweer een leuk terrasje. Een mooi plekje, want voor onze neus begon een groepje gitaar te spelen en flamenco te dansen. Geweldig. Wat zit daar toch een passie in.

 

 

En toen werd het tijd voor avond eten. We weten dat dit in Spanje echt niet voor 8 uur kan, dus we liepen nog een poosje rond. Maar het bleef overal donker en we roken ook geen lekkere geuren. En ja, toen beseften we dat hier ook een avondklok is, waardoor de horeca alleen overdag open was. Wat nu? We moesten toch iets eten. Gelukkig vonden we een klein supermarktje, waar we chips en appels kochten, daar moesten we het dan maar mee doen. We hadden uren gelopen, dus dan is het heerlijk om lekker op het hele grote bed te gaan relaxen in onze mooie kamer.

Voor zaterdag hadden we kaartjes voor het Alhambra geregeld. Ik had begrepen dat er niet te veel mensen tegelijk in mochten. Nu met de afwezige toeristen kon dat meevallen, maar ‘better safe than sorry’. We mochten er om 10.30 in. Een mooie tijd.

Maar om daar te komen, moesten we eerst de berg aan onze kant af en daarna weer omhoog om bij de ingang van het Alhambra te komen. Poeh, dat was niet mis, maar de ouwetjes doen het nog best.

  Een beetje te laat waren we bij de ingang. Daar werd ons paspoort gecheckt en in het systeem ingevoerd. Overal waar we kwamen wisten ze nu dat wij er waren. Best een beetje gek.

 

Het Nasridenpaleis was ons eerste doel. Dat is een Moors paleis, waar in de 13de en 14de eeuw de sultans woonden. Wat een pracht en zo mooi onderhouden. Overal waren waterpartijen, die mooie plaatjes opleverden.

 

 

     

  Tijd voor koffie. Er was een souvenirwinkel, waar een bord buiten stond dat er een Nespresso te koop was. Nou, dat moest goed zijn. Het bleek dat helemaal achterin de winkel een binnenplaatsje was, waar je heerlijk kon zitten om van de koffie te genieten. Heerlijk.

    We wilden het paleis van Karel V gaan bekijken, maar dat was gesloten. Dan maar door naar het Alcazar, het echte fort uit de 11de eeuw met dubbele vestingmuren en veel torens. Wat konden ze vroeger toch geweldige gebouwen neerzetten. Ongelofelijk en heel imposant. Vanaf een van de torens had je een geweldig uitzicht over de stad en konden we de Albaicin wijk, waar ons hotel stond, goed zien. Jammer dat het een beetje nevelig was.

  Vandaag wilden we op tijd een warme maaltijd bemachtigen, om niet net als gister met een halfgevulde maag naar bed te gaan. We daalden af naar de stad en kwamen weer bij de terrasjes aan de rivier. Daar konden we een heerlijk ‘menu de dia’ krijgen, waar we erg van genoten. Tegen 4 uur was het tijd om te gaan uitrusten van al die kilometers die we weer gelopen hadden. Maar wat was het de moeite waard. Heerlijk om weer op onze mooie kamer te zijn.

We werden zondagmorgen wakker en de lucht was stralend blauw. Boven de stad hing een luchtballon. Zo mooi!

Na alweer een heerlijke nacht op een bed wat niet wiebelde, vertrokken we weer richting busstation. Tegen 12 uur kwamen we in Montril aan. Deze keer deed de bus er iets langer over, want hij maakte een omweg via een klein dorpje. Prachtig om nog langer te genieten van de prachtige omgeving.

In Montril werd vanwege Andalusia dag een beeldje onthuld met muzikale omlijsting en wat toespraken. Dat pikten we nog maar even mee, voordat we weer naar ons hobbelschip gingen.

En inderdaad, het was nog net zo klotserig in de haven als toen we vrijdag weg gingen. Gelukkig had ik nu wasbolletjes voor mijn oren gekocht. Die sluiten het geluid echt af, alleen het rukken aan de lijnen bleef over. Dat voelt alsof er steeds iemand aan je bed staat te schudden. Maar.. we klagen niet (nou ja, een beetje).

Vanmorgen ging Jakob naar de winkel voor scheepsartikelen en kocht 2 grote trekveren om aan de landvasten te maken, zodat het geruk enigszins gedempt werd. Hij was lekker bezig met die klus en splitste ogen aan de lijnen, die daar voor nodig waren. Nuttig werk dus.

Ik vermaakte me met een beetje soppen, want dat moet toch ook af en toe gebeuren. En de vlag, die was door al die wind weer helemaal gerafeld. Die heb ik dus ook weer een stukje kleiner gemaakt en omgezoomd op de nieuwe naaimachine. Gelukkig doet die het met goeie naalden en goed garen helemaal perfect.

Morgen vertrekken we vroeg naar Almerimar. Er is weinig wind uit het noorden, dus dat moet gaan. Het is ongeveer 38 mijl (7 uurtjes).

Woensdag is de harde oostenwind weer terug, dus we piepen er hopelijk morgen mooi tussendoor.

 

PS. Intussen zijn we in Almerimar aangekomen en het is hier heerlijk rustig!

Het wiebelt hier.

 Dinsdag 23 februari 2021

Vandaag zijn we in Motril aangekomen. Weliswaar maar een klein stukje vanaf de vorige haven, maar toch weer een nieuwe omgeving. De oostenwind zit ons een beetje in de weg en ook de onverwachte regendagen.

Zondag was zo’n dag. We lagen nog in Marina del Este bij Punta de La Mona. Na de kou van zaterdag werd het er zondag niet beter op. Dat werd een echte binnenzit dag en daar word ik altijd een beetje kriebelig van.

Toen het ’s middags even droog werd, klom ik van boord en ging een uurtje wandelen. Lekker, een beetje de heuvel op, een straatje in, foto gemaakt en weer de heuvel af. Het is wel mooi om te zien dat de haven eigenlijk een kom in de rotsen is, waarin op de bodem een hele dikke zware ketting ligt met zij kettingen, waaraan de jachten kunnen worden vastgemaakt als ze hun andere kant bij de wal hebben bevestigd.

Maar omdat het een kom met water is, wiebelt het ook heel erg. Iedere golf die binnenkomt, zorgt voor nogal wat beweging. Dat vertaalt zich in het piepen en kraken van de lijnen en het schokken van de boot.

Als je een goeie slaper bent, zoals Jakob, dan is er weinig aan de hand, maar voor mij is het niet echt lekker. Bij ieder schok of kraak word ik wakker en dat gebeurt erg vaak. Maar, als ’s morgens de zon weer schijnt, dan lukt het allemaal wel weer. Na de regen op zondag, werd maandag weer een stralende dag. We konden zelfs de korte broek aan. Er stond te veel wind om te varen, maar wandelen kan altijd. De ‘Zilveren Maan’ vertrok wel, die zagen die wind wel zitten.

We wilden naar de vuurtoren. Dat was een hele klim, maar wel erg leuk. Het uitzicht was echt de moeite waard. Vanaf de vuurtoren liep er een mooie weg langs de kust naar beneden. Daar lag La Herrudera, waar we zaterdag boodschappen hadden gedaan. De zee zag er erg ruw uit en het was onvoorstelbaar dat twee dagen eerder je daar nog zo rustig voor anker kon liggen.

  

We dronken weer een lekkere cappuccino bij Bambu en gingen op zoek naar een plek om te lunchen. We vonden een leuk restaurant aan het strand en genoten van een hele gezonde salade met avocado. Goed bezig!

Rond half 3 keerden we weer terug naar de boot, wat wel betekende dat we weer de berg over moesten. Bij elkaar hadden we toch bijna 8 kilometer gelopen met flinke hoogteverschillen. Een grappig feit was, dat we zaterdag de toegangskaart voor de douches onderweg verloren waren. En ineens zag Jakob hem op de terugweg liggen. Gaaf!

De komende 1-2 weken blijft de wind in het oosten zitten en dat is nou precies waar wij naar toe willen.

Omdat het geklots in de haven van La Mona steeds erger zou worden, zeilden we naar Motril, 12 mijl verderop. We begonnen met alle zeilen bij en deden 4 knopen. Maar na een klein uurtje draaide de wind precies op de kop en werd het weer motoren.

  Bij Motril aangekomen, riep Jakob de haven op om te vragen of ze een plekje hadden. Dat was geen probleem en ze stonden ons al op te wachten op de steiger. Helaas stond de wind stevig door en was het aanleggen niet echt simpel. De mannen op de steiger waren heel behulpzaam, maar wisten toch niet precies wat ze deden. Ik had goeie commando’s moeten geven, maar dat vergat ik.

Nou ja, uiteindelijk kwam het toch allemaal goed. Maar… het hobbelt hier ook heel verschrikkelijk. De swell vanaf de zee loopt hier ook binnen en zorgt voor gewiebel. Nou ja, als het nu maar niet gaat kraken en piepen, kan ik misschien toch slapen.

Het is een hele leuke plek hier. Een beetje hoog pioniersgehalte. De haven is nog in opbouw en ligt in de hoek van een industriehaven. Het personeel is super aardig, zodat je de dingen die iets minder zijn al gauw voor lief neemt. Het zou zo maar kunnen dat we hier en week of langer vastzitten vanwege de oostenwind. Het goede nieuws is, dat we niet zo ver van Granada zijn en daar zeker een bezoek aan het Alhambra kunnen gaan brengen. De zon blijft voorlopig schijnen, dus dan maar even niet zeilen, maar op een andere manier van het leven genieten.

We lazen, dat er een beetje versoepeling komt van de Corona regels. Ik hoop dat dit ook een beetje meer ontspanning met zich mee brengt. Heel veel sterkte en blijf gezond.

Naar de Costa del Sol

Zaterdag 20 februari 2021

Nu we echt in de Middellandse Zee aangekomen zijn, kunnen we plannen maken. Die zijn altijd afhankelijk van het weer, dus eerst maar de gribfiles  binnen gehaald. Er was een weergat te zien van drie dagen, beginnend op woensdag de 17de februari. Dat was mooi!

Met behulp van Navily (app voor goeie ankerplekken) zochten we twee ankerplekken uit op weg naar Malaga, waar we een aantal nachten wilden blijven. (Het blijkt dat zeilboten in Malaga niet welkom zijn, dus werd het een andere bestemming.)

Dinsdagmiddag maakten we de boot klaar voor vertrek. Er zou vanaf woensdag ook zon zijn maar weinig wind. Wat hadden we een zin om weer op avontuur te gaan. We stonden om 8 uur op en om half 10 maakten we los.

 

In plaats van het beloofde zonnetje, hing er een zware nevel over het water. Nou ja, we hadden warme kleren, dus dat was geen probleem. We voeren langs de grote schepen om de rots heen en keken nog eens achterom. Behalve Gibraltar waren ook de contouren van Afrika vaag te onderscheiden.

Heerlijk was het om weer op zee te zijn. We voeren langs de kust van de Costa del Sol. Zonder zon was dat ook prima. De eerste ankerplek was bij Estepona, een mooi beschut hoekje voor een leuke wal. Lekker hoor om weer voor anker te liggen.

Intussen was de zon gekomen en konden we op het achterdek zitten. Het rolde wel een beetje, maar daar konden we aan wennen.

’s Nachts rammelden de vallen in de mast, dat hadden we lang niet gehoord, maar we sliepen door het gerammel heen.

Fuengirola was het volgende doel. De zon scheen nu wel lekker en ik kon bovenop het dakluik in de zon een boek lezen. Na de middag kwam er wind en zetten we alle zeilen. Dat ging zo lekker, zodat het zonde was om te stoppen bij Fuengirola, dus voeren we door naar Torremolinos.

  Zo gek om daar dan je anker te laten vallen. De namen van al die plekken ken je van vliegvakanties. Wij hebben dat alletwee nooit gedaan en nu zijn we er met Jonas. Echt bizar!

Weer konden we nog een uurtje in de kuip zitten voor het te koud werd. Ook hier rolde het een beetje, maar intussen begon dat te wennen.

De laatste trip van de tocht was naar Punta de La Mona. Een kleine kaap, waarachter een haventje verscholen ligt. Om 9 uur ging het anker op en we zetten weer alle zeilen, want er was wind.

Helaas duurde dat niet zo lang en werd de zee spiegelglad. Weer motoren dus. Maar wat een mooie kust om langs te varen. We zagen zelfs nog bergtoppen met sneeuw heel ver weg.

Tegen 5 uur kwamen we aan bij La Mona Marina de l’Este. We werden al verwacht. Via mail hadden we alle formaliteiten geregeld, echt Coronaproof! We tankten gelijk nog wat liters diesel en gingen naar onze aangewezen plek. Met de steven naar de muur voor een restaurant. De achterlijn moest uit het water komen, zoals dat in Scandinavië ook vaak gaat.

Het was even wennen, maar na wat heen en weer gejutter met de boot, lagen we zodanig dat we konden afstappen via de voorste landvast. Ook dat was weer even wennen, maar dat ging snel.

Er zou een winkeltje op de haven zijn voor de dagelijkse boodschappen en dat was er ook. Maar veel meer dan brood, heel veel drank en wat blikken kon je daar niet kopen. Dan maar te voet de berg over naar La Herradura, ongeveer 45 minuten lopen. We vertrokken op tijd, zodat we ook nog koffie konden drinken voordat de winkel sloot.

Het was een hele klim, maar de uitzichten waren prachtig. ‘De Zilveren Maan’ die we regelmatig tegenkomen, lag in de baai voor anker, wat een mooi plaatje opleverde.

Het was gezellig in La Herradura, de terrasjes waren open en er waren best wat mensen op de been. We dronken een heerlijke cappuccino en genoten van de zon.

  De supermarkt die ik had uitgezocht via internet, bestond niet meer, maar gelukkig vonden we een andere, die een goeie sortering had van verse spullen.

  Met de rugzakken vol, klommen we weer terug over de berg. Een pittige wandeling, maar heel goed voor de conditie.

Terug bij de boot, bleek dat het terras voor onze neus open was. De boodschappen werden snel opgeborgen en we gingen lunchen op het terras.

Dat werd een beetje minder leuk dan we gedacht hadden, want er kwam wind opzetten en de zon verdween. Bovendien werd het zo druk dat we ruim een uur op ons eten moesten wachten. Nou ja, zoiets kan en gelukkig smaakte het eten heel goed.

Nu zitten we binnen met de kachel aan. Naast ons is ‘De Zilveren Maan’ komen liggen. Het werd erg hobbelig in de baai en er komt wat minder weer aan morgen. In principe blijven we hier tot maandag, maar als we het weer bekijken, kon dat zomaar een week langer worden. Het blijft toch altijd weer een verrassing. Bij de Costa del Sol schijnt niet altijd de zon…….

  

La Linea – Gibraltar – Valentijn

Dinsdag 16 februari 2021

Na lekker geslapen te hebben, waren we de vermoeidheid van een nachtje door-zeilen wel weer kwijt. Tijd om La Linea te verkennen. De zon scheen en we hadden niet echt een plan.

Het belangrijkste was om brood te kopen en verder zouden we wel zien. We liepen de haven uit, volgden de boulevard een stukje naar links en staken de weg over.

Ineens zagen we terrasjes met mensen die wat aten of dronken. Je kon bijna je ogen niet geloven. Maar het was echt zo.

Er waren ook wat winkels open om Valentijn kadootjes te kopen of lekkere taartjes met chocola om de partners een beetje blij te maken. Vanwege de beperking in aantal mensen in de winkel, stonden er echte rijen buiten. Het was best druk in het stadje.

Mondkapjes zijn hier overal verplicht, binnen en buiten, dus dat bepaalde wel het straatbeeld. We vonden al snel een supermarkt en deden wat boodschappen. Ja en toen moesten we toch echt even op een terrasje zitten,  Jakob met een biertje en ik met een cappuccino. Het was een beetje fris buiten, maar goed te doen. Wat een feest!

Bij het teruglopen naar de haven, kwamen we langs een rijtje B&B bootjes. Daar zit een buitenboordmotor zodat je ermee kan varen. Ik neem niet aan dat ze er mee door de straat van Gibraltar mogen, maar hier in de baai is dat vast leuk.

   Zondag zou er minder wind zijn, dus wilden we een mooie fietstocht maken. De zon scheen alweer en de wind was in de ochtend nog niet zo hard. Ons eerste doel was de ‘Rock’. We fietsten naar de douanepost om te vragen wat de regels waren. Jammer jammer, alleen Spanjaarden en Engelsen mochten de grens passeren. Nou ja, het is niet anders.

We volgden de kust verder naar het oosten. Het zag er allemaal een beetje ’shabby’ uit. Daar had Queriene ons al voor gewaarschuwd. Ook het strand zag er grauw uit met wat stenen en rommel. Ook de mensen en de huizen waren niet echt van het “Algarve” niveau.

  

We kwamen uit bij een plek waar veel vissersbootjes op het strand lagen. Het was zondag, dus er werd niet gevist. Er naast was een kerk. De deur van de kerk stond open en er werd mooi gezongen. We konden even de sfeer proeven.

  

Met een grote boog reden we om La Linea heen en kwam uiteindelijk weer bij de baai uit waar de jachthaven is. Deze kant van het stadje ziet er wat welvarender uit.

Er was een restaurant met een terras langs de weg. Daar moesten we natuurlijk even stoppen. Het voelt zo feestelijk na al die weken alleen maar thuis eten en drinken. Wat een heerlijke dag was dit weer.

De fietsen werden weer bij de boot gezet en we liepen naar het centrum voor een late lunch. Er waren meer mensen die dat bedacht hadden, dus de terrassen waar je kon eten waren allemaal vol. Bij de bakkerijen stonden lange rijen, want het was Valentijnsdag en dan moet je iets met mooie taartjes geloof ik.

We vonden tenslotte een restaurant waar de plaatselijke brandweer zat te eten. Die hadden vast een oefening achter de rug. We konden kiezen uit twee variaties van het dagmenu, wat in het Spaans aan ons werd uitgelegd. Er kwamen twee borden aan met een simpele paella. Prima, het smaakte goed.

Maar daarna kwam en er nog twee borden aan met gefrituurde stukken vis en sla met friet. Oké, we deden ons best. Het was heel erg lekker, maar zo midden op de dag voel je het wel zitten. Als toetje lieten we de dikke slagroom met vla maar aan ons voorbij gaan en namen een heel klein kopje koffie. Voldaan liepen we terug naar de boot.

Bij de bakker stond nog steeds een rij, maar wel veel korter. Dus kochten we toch nog twee lekker taartjes voor ’s avonds. Het is uiteindelijke maar 1 keer Valentijn per jaar.

Het werd tijd om eens naar het weer te kijken en nieuwe plannen te maken. Maandag zou het nog heel hard waaien, maar tegen woensdag is dat wel over. Volgend weekend word het weer stormachtig, dus we hebben drie dagen om een stukje naar het oosten te varen. Vanmorgen kon ik nog een was doen en vanmiddag boodschappen. We zijn er weer klaar voor. Morgen vertrekken!!

Vergeet ik bijna nog het goede nieuws te melden. Gister had Jakob een geluksklusdag. De ankerlier doet het weer en de kraan, die steeds minder water begon te geven, doet het nu ook weer goed. We hadden ons steeds gefocusseerd op de inlaat van het water uit de tank.

Maar nu kreeg de uitstroom uit de pomp de aandacht. En daar zat waarschijnlijk toch ergens een propje, want nu hebben we weer een kraan die het gewoon doet.

Ontsnapt!

Vrijdag 12 februari 2021

Wat duurde het  lang voor het een beetje goed weer werd om weer te gaan varen. Er was steeds veel wind en regen, dus zaten we de afgelopen tijd veel binnen, lekker warm bij de kachel. Eindelijk werden de voorspellingen beter. De temperatuur zou omhoog gaan en de harde wind en regen zouden verdwijnen. We konden een plan maken. We wilden naar Spanje.

Na bijna 3 maanden in de box gelegen te hebben weet je niet of alles nog werkt. Het werd tijd voor een rondje schip. We hesen de zeilen om te zien of alles nog goed zat en ruimden de kajuit op. Na 3 maanden staat niet alles meer zo slinger vast.

Er kwam een bedje in de achterkajuit, de fietsjes verdwenen in de schuur en we sjorden de dinghy weer op het voordek vast. Wat een lekker gevoel om bijna weer een varend schip te zijn. Ik kookte een flinke pan hutspot. Dat smaakt altijd goed zo’n eerste dag op zee. En wat werd de bestemming? Culatra mocht niet, maar Spanje wel. We kozen voor La Linea bij Gibraltar, want we hadden gezien dat ‘ De Vrijstaat’ daar ook naar binnen mocht. De afstand tot La Linea is 160 mijl, dus ongeveer 30 uur varen.

Per mail hadden we de haven in Spanje toestemming gevraagd om te komen. Dat meldden we bij onze haven en die namen contact op met de maritieme politie. Ja, regeltjes hebben ze hier ook hoor! Gelukkig was het geen probleem om via de zee over de gesloten grens te varen.

Donderdagmorgen om 8 uur vertrokken we. We hadden allebei niet zo goed geslapen, want het is toch weer spannend om na zoveel weken stilliggen het zeegat uit te gaan. Vlak voor de wekker afliep viel er nog een bui. Hmm alles kleddernat dus. Om 7 uur stonden we op, deden het thermo ondergoed met daaroverheen onze zeilpakken aan en haalden de kleddernatte huiken van de zeilen.

Het was erg bewolkt en zag er niet zo aantrekkelijk uit, maar wij hadden er zin in.
We voeren de box uit en langs het havenkantoor naar de pieren. Woensdagmiddag hadden we al afgerekend dus we konden zo doorvaren.

Er stond een flinke deining, dat was wel weer even wennen. We keken elkaar aan en hadden er zin in, zeeziek of niet. Gelukkig viel dat mee en na een uur of twee werd de zee rustiger. Een heel waterig zonnetje liet zich even zien, maar verdween weer. Wind was er nauwelijks en of die nog zou komen was niet duidelijk.

We voeren langs Culatra en begonnen aan de oversteek naar Tarifa. Het volgende waypoint was 100 mijl verder, net onder Cadiz. Dat wordt dus morgenochtend! De zon kwam er nog een keer door maar niet echt lang. Gelukkig bleef de temperatuur goed, zo rond de 16 graden. Rond een uur of 4 passeerden we de grens met Spanje. Geen slagboom gezien en ook geen paspoortcontrole of Covid teststraat. Hèhè, we zijn ontsnapt!

Om 5 uur nemen we een klein borreltje met wat zoutjes en genieten van de ondergaande zon. De wind is stabiel zwak, maar genoeg voor de kluiver en het grootzeil. De wachten van 3 uur op en 3 uur af verlopen soepel en we maken onze slaapuurtjes zo als het hoort.

De nacht is rustig. Jakob manoeuvreert ter hoogte van Cadiz tussen 2 aanstormende schepen door, dus zijn wacht vliegt om. Tegen de morgen kwamen we bij Paloma Baia, daar staat volgens de pilot altijd meer wind. En dat was ook zo. Met stroom mee haalden we 8 knopen en spoten de Straat van Gibraltar in. Het was nog steeds donker en dan zie je niet echt waar je vaart. Het water was onrustig, maar Jonas denderde lekker door.

Tegen de weersverwachting in regent het mijn hele wacht. Er is ook wind, dus de kluiver gaat weer uit. We gaan 9.4 knopen. Het wordt licht als we bij Tarifa zijn. En dan komen er hele rare golven, die ook weer weg gaan en weer komen. Ik ben toch blij dat we hier geen echt harde wind hebben.

Dan gaan we de bocht om richting La Linea. Ik moet gijpen dus haal Jakob uit zijn bed. Het blijkt dat we nog een uurtje kunnen wachten. Hij duikt zijn bed weer in.

De Afrikaanse kust is dicht bij, maar vanwege de mist is er niet veel  van te zien. En dan komt de zon op. Een beetje waterig maar toch.

De Spaanse kust tussen Tarifa en La Linea is prachtig, maar we zien er weinig van door de regen.

 

Tegen 9 uur klaart het op en we varen de grote baai onder de voet van de rots van Gibal Tarif  binnen. Indrukwekkend, niet vanwege zijn verschijning, maar omdat we nu toch zomaar weer hier zijn gekomen.

We meren af langs de meldsteiger en Jakob gaat de papieren in orde maken. Intussen komt de Zilveren Maan om de hoek liggen en kunnen we elkaar nog even groeten. Zij gaan na een kleine 2 maanden richting Balearen en wij blijven hier een week.

Het weer klaart op en als we in de box liggen schijnt de zon lekker. We nemen eerst een aankomstbiertje (om half 12…), ruimen dan de boot op en gaan een uurtje slapen. Het douchegebouw is vlakbij en daar spoelen we het zoute water en de vermoeidheid verder van ons af.

We lopen een stukje dichter naar de berg toe en besluiten morgen verder op onderzoek uit te gaan. Van de havenmeester kreeg Jakob een papier met interessante dingen in dit stadje. Heerlijk om weer in een nieuwe omgeving te zijn!