Donderdag, 22 januari 2026, Palmeira, Sal, Kaapverdië

Om half drie op woensdag trekken we de deur van het appartement achter ons dicht. We hebben er zin in! Onze reis met het OV verloopt redelijk goed. De bus vanuit Soesterberg komt niet, dus nemen we die naar Driebergen Zeist. Na een overstap in Utrecht komen we aan in Eindhoven, waar  bus 400 naar de luchthaven al klaar staat. We letten niet op het busnummer. en dat is pech, want nu moeten we nog een flink stuk lopen naar het Holiday Inn. Bus 401 zou ons voor de deur hebben afgeleverd. Gelukkig is lopen geen bezwaar, maar de kou best wel. Onze dunne jackjes, berekent op warme omstandigheden straks, zijn eigenlijk niet fijn.

Gelukkig is het hotel prima, ruim, lekker warm, best wel luxe en we hebben een mooie kamer. We eten in het restaurant en gaan vroeg slapen. De wekker staat op 6 uur, alsof we een tij moeten halen (net als zeilers die de zee op gaan).

Zonder ontbijt stappen we om kwart voor zeven in de bus, die voor het hotel stopt en zijn op tijd op het vliegveld. Het luchthavengebouiw ziet er goed uit. De bagage check-in is simpel en de douane werkt efficiënt, zodat er tijd overblijft om een broodje te eten en koffie/thee te drinken.

Er rijdt geen bus van het luchthavengebouw naar het toestel. We lopen tussen dranghekken door naar de vliegtuigtrap. Ik heb stoelen bij de nooduitgang gereserveerd met lekker veel beenruimte. Onze noise-reducer (koptelefoon), ooit van de kinderen gekregen voor de lange vluchten vanaf de andere kant van de wereld, doen weer prima hun werk.

Na bijna zes uur vliegen landen we op Sal. Het ontbijt aan boord was zowaar lekker. Ook kregen we nog twee keer drinken en koek, zonder te betalen. Dus TUI krijgt een ster van ons!

Als we geland zijn en door de douane willen gaan, zit het verstopt daar. De airport tax, die iedereen vast van tevoren thuis digitaal heeft willen betalen, is niet aangekomen en moet alsnog met een betaalkaart worden geregeld. Dat duurt een eeuwigheid, maar wat zou het. “No stress!”

We kopen een simkaartje op het vliegveld en vinden een taxi om ons naar Palmeira te brengen. Daar worden we hartelijk verwelkomt door de gastvrouw Milanka, die ons nog kent van drie jaar geleden. ‘Ah, daar zijn de zeilers! ‘ zei ze enthousiast. Ons onderkomen is weer uiterst eenvoudig, maar prima.

Dan gaan we een rondje door het dorp lopen en doen wat boodschappen voor het ontbijt . We genieten van de relaxte sfeer hier.

De ankerbaai ligt mudjevol, zodat de “Oosterschelde”, de driemaster die je bijna niet kunt zien, een heel eind naar achter is geankerd. We gek dat er nu nog zoveel cruisers liggen, dat zou je in november en december verwachten. Deze zijn gewoon best laat als ze nog naar de Carieb willen oversteken voor het orkaanseizoen.

We lopen een rondje langs bekende plekjes en drinken een biertje (tja, dat mag je hier niet overslaan).

Voor ons avondeten bespreken we een plekje voor twee bij het restaurant ‘Rotterdam’, in de blauwe container, die hier ook nog steeds staat.

Morgen gaan we een toertje over het eiland maken. Dat hebben we hier nog nooit gedaan en zijn benieuwd wat dat gaat brengen.