Zondag 17 mei 2026

Dag 5, Dutch Lake Campground, Clearwater

De zon schijnt als we wakker worden. Het is nog wel fris, maar dat deert niet. Er lopen wat herten langs, volgens Google zijn het Muilezelherten.

   Vandaag wordt het een lange dag. Rond half 10 vertrekken we met als eerste doel Historic Hat Creek, dat vanaf hier op ongeveer een uur rijden op onze route ligt. Mooie plek voor koffie. De historische nederzetting is uit de tijd van de Gold rush. Het lange gebouw is een van de Roadhouses langs de weg naar het goud.

Er loopt een man rond met Nederlandse roots. Hij is een soort gids en vertelt van alles over wat er te zien is. Heel interessant. Zijn ouders kwamen uit Rotterdam en Jakob heeft meteen een klik. Ook hij kent een aantal woorden die hij accentloos uitspreekt. Ik zal ze niet herhalen…..

       De volgende stop is Kamloops, weer op ongeveer een uur rijden. We parkeren midden in de stad op een verlaten parkeerplaats in een winkelgebied. Het is zondag dus alles is gesloten. We gaan op zoek naar een lunchplek en moeten lang wachten om de spoorwegovergang  over te steken want er komt een enorme lange trein langs met containers. We lunchen op een terras, het is heerlijk weer.

   De laatste afstand knippen we ook weer in tweeën, zodat we niet te lang achter elkaar moeten sturen. Op deze manier hebben we toch mooi 300 km door het Canadese land afgelegd. Het blijft prachtig, zeker nu de zon zo mooi schijnt.

 Rond 5 uur zijn op de camping in Clearwater aangekomen. We krijgen een mooie plek met uitzicht op het meer met de naam Dutch Lake !

 Maandag 18 mei 2026, 

Dag 6, Dutch Lake Campground, Clearwater

Vandaag zijn we toe aan een dag niks doen. Het autorijden is toch vermoeiender dan we hadden gedacht. Dat komt vooral door alle bochten in de weg en het stijgen en dalen in de bergen. Maar we vinden het wel heel erg leuk! Eerst gaat de was in de machine. Een goed excuus om lekker te gaan zitten wachten tot het klaar is. Als de was in de droger zit, gaan we boodschappen doen. Dat kan met de camper, maar lopend is eigenlijk makkelijker.

Na 40 minuten zijn we bij een grote supermarkt, waar ze alles verkopen waar je zin in hebt. Gelukkig hebben we alleen maar een rugzak en een tas mee, maar daar kan genoeg in. We kunnen weer een paar dagen vooruit.

In de middag lopen we nog wat rond in de buurt. We kijken bij een forellenkwekerij waar een vijver is en hengels klaarliggen voor mensen uit de buurt. We vragen ons af wie dat financiert. De rest van de middag doen we niks actiefs, maken een puzzeltje, lezen een boek en genieten van de mooie omgeving.

Vrijdag 15 mei 2026

Dag 3, Cayoosh Creek Campground, Lillooet          

Het regent de hele nacht. Wij liggen lekker in ons bed en hebben er geen last van. Deweersverwachting voor vandaag geeft regen, een beetje tot veel. Het is niet anders.

Rond 10 uur verlaten we de camping en gaan op weg naar Whistler, het bekende skioord waar in 2010 de Olympische spelen plaats vonden.

Na een half uur moet Jakob, die aan het stuur zit, ineens vreselijk plassen. Hij duikt een zijweg in, laat de camper op de hoek staan en rent naar een boom. Tja, kan gebeuren. Dat komt vast van al die regen op de voorruit.

Ik neem het over en twintig minuten later zijn we in Whistler. We vinden een parkeerplaats, speciaal voor campers, dus lekker makkelijk.

Het regent en regent, maar we willen toch het dorp zien. Eerst maar een cappuccino. We duiken een cafeetje binnen en Jakob doet de bestelling. Ineen hoor ik iets van ‘haver’. En inderdaad, het is een vegan café en er kan alleen maar havermelk in de koffie. Het is lekker warm, maar veel smaak zit er niet aan. We gaan weer naar buiten, waar het nog steeds regent. Er is een museum, waar we naar toe kunnen. Binnen is het aangenaam en er is van alles gezien over de geschiedenis van het skiën. Leuk, maar niet echt indrukwekkend.

We lunchen in de camper. Zo makkelijk dat zoiets gewoon kan. Het volgende traject is 130 kilometer en blijkt door de bergen te gaan. Het wordt een enerverende tocht, met soms een goed stuk weg en soms een wegdek vol vorstschade. De ene bocht volgt de andere op en we stijgen tot 1600 meter, waar lichte sneeuw valt. Het is vermoeiend rijden.

     Ik houd me aan de aangegeven snelheden die variëren tussen 20 en 80 km/uur. Er vormt zich een rij auto’s achter ons, maar dat is dan maar zo. We moeten toch die grote camper heelhuids naar de volgende camping brengen. Eindelijk is er een kleine parkeerplek naast de weg, waar ik kan stoppen. Mijn rechtervoet heeft even rust nodig na al dat remmen en gasgeven. We eten een appel. Die smaakt opvallend goed. Stevig en zuurzoet. Gelukkig hebben we een hele zak vol gekocht!

Om vier uur komen we bij de camping aan in Lillooet. Het is een soort vlakte omringt door hoge bergen. De gereserveerde plaats is ruim en makkelijk in te rijden. Hèhè we zijn er. Het is een prachtige plek.

         We lopen een rondje om de omgeving te verkennen. De snelstromende rivier en de massieve bergketens zijn indrukwekkend. We maken een plan voor morgen. Lekker om hier een extra nacht te blijven. We beginnen al goed te wennen aan het enorme voertuig. Zelfs op smalle bergweggetjes gaat het goed. Wie had dat kunnen vermoeden.

Zaterdag 16 mei 2026, 

Dag 4, Cayoosh Creek Campground, Lillooet 

Vandaag gaan we relaxen. Nou ja, we hebben wel een programma gemaakt…

Eerst douchen is het plan. Dan blijkt dat er in het sanitair gebouw geen warm water is. Gelukkig kan het in de camper ook. Alleen moet het dan wat sneller omdat het opgevangen douchewater  de greywater tank niet vol moet maken voor we hem kunnen legen!

Na het ontbijt wandelen we de heuvel op naar het dorpje Lillooet. Het zijn twee straten met winkels en restaurants. Niet echt iets bijzonders, maar we voelen wel de eenvoudige sfeer die hier hangt. Iedereen moet overleven, daar gaat het om.

Er is een museum in een ongebruikte kerk. Daar zien we de nalatenschap van vroegere bewoners. Daarmee krijgen we een indruk hoe het vroeger was. De gold rush sloeg ook hier zijn slag. Behalve goud bleek er ook Jade in de grond te zitten. Grote brokken zijn als monument op straat neergezet. Bijzonder!

Als we koffie willen gaan drinken in een kleine bakkerij, staat die ineens helemaal vol met toeristen uit drie bussen. Dat duurt dus even voor we aan de beurt zijn. Gelukkig verkopen ze behalve koffie en taart ook gewoon brood, want daarom gingen we daarnaartoe. 

Na de lunch in de camper gaan we naar en ‘wijngoed’ hier vlakbij. We hebben geluk met het weer, want het regent steeds als we ergens binnen zijn.

   Het is een kleine wijngaard met toch best veel verschillende wijnen. We proeven er drie, waarbij de Riesling er als beste uitkomt.  Als ik vertel dat ik in Nederland nog nooit Canadese wijn heb gezien, zegt een dame dat er niet geëxporteerd wordt. Als ik vraag waarom niet, antwoord ze dat de regering dat niet wil. Vreemd toch!

We genieten buiten nog van een glaasje wijn. Ik geniet van het uitzicht, de bergen om ons heen en de wijn. Het voelt zo vredig! We lopen terug naar de camper. Er valt een beetje regen, maar dat is eigenlijk net lekker.

Als we vanaf de camping richting het dorp kijken, zien we een Chinees restaurant. Daar heeft Jakob zin in. Weer trekken we de jassen aan en lopen weer naar boven naar het dorp. We kiezen voor het buffet. Dat ziet er goed uit en smaakt oké. Bij het afrekenen geeft Jakob geen fooi. De Chinees vraagt waar we vandaan komen. Als Jakob zegt, Nederland, schiet die man onbedaarlijk in de lach en slaat z’n collega op de rug. Ze denken vast: die zuinige Hollanders…. Jakob schiet ook in de lach als we naar buiten lopen.

Het is een mooie dag geweest met veel indrukken en heel veel stappen. Morgen rijden we weer verder. In Clearwater hebben we voor twee nachten  een plek gereserveerd. Daar is ook een wasmachine. Na bijna twee weken wordt het wel tijd om de was te doen.

Woensdag 13 mei 2026, 

Dag 1, Paradise Valley Campground, noord van Squamish

Wat een dag is dit geworden. Om niet te vergeten!

We staan om half 6 op om er voor te zorgen dat we op tijd van boord kunnen. Om 7 uur staan we in de rij en hebben een stuk of 20 mensen voor ons. Dat is te doen. Om half acht worden we vrijgelaten en lopen snel het douane gebouw in. Daar gaat alles supersnel en voor we het weten staan we buiten. Het is een minuut of tien lopen naar de plek waar we worden opgehaald om naar de camper te gaan.

Rond half 9 staat het busje van Fraserway voor de deur en brengt ons naar hun hoofdkwartier, dat ergens in Zuid-Vancouver staat.

Het inchecken duurt een poosje, maar dan komt er een jongeman ons uitleggen hoe het werkt met een camper. Hij doet twee campers in één keer en begint met die van een ander stel. Dat ding is gloednieuw met allemaal handige snufjes. Dan lopen we naar die van ons. Die is duidelijk gedateerd en heeft niet al die snufjes. Er is ook al wat schade aan. Dat vinden we niet erg, want een krasje meer of minder valt dan niet zo op.

We brengen onze spullen aan boord en gaan vertrekken. Onze navigatie doet het niet via de IPhone naar het scherm in de auto. We hebben niet het goeie snoertje. We gaan dus eerst boodschappen doen bij de Walmart waar ze vast zo’n snoertje verkopen. Daar hebben pech, er is geen snoertje. De boodschappen lukken aardig maar zijn toch duurder dan verwacht. Jakob tikt de route naar de eerste camping in zijn telefoon en praat me door de route. Maar wat een schrik. Die route blijkt dwars door Downtown Vancouver te lopen.

Met zweet in mijn handen rijd ik alsof ik dat wel kan, maar ik heb geen idee of ik wel midden op mijn baan rijd. Natuurlijk is het heel druk en passeren we wel vijftig stoplichten. Het begint te spetteren en ik heb geen idee waar de bediening van de ruitenwisser zit. Gelukkig zet de regen niet door. Als we de stad uit zijn rijden we over een prachtige weg langs de kust, maar tijd om te kijken is er niet.

Er komt een afslag naar een dorpje. Daar willen we even bijkomen van de eerste uren. Ik ga van de highway af en moet gelijk stijl omhoog. Nee hè! En dan blijkt die straat dood te lopen en   moet ik keren. Jakob gaat naar buiten en geeft aanwijzingen. Het lukt. We besluiten om maar niet meer te stoppen tot we bij de camping zijn. Als we er vlakbij zijn, staan we ineens voor een smal bruggetje. Kunnen we daar wel over? Ik sta een poosje stil, maar dan wenkt een andere auto dat het wel kan. En inderdaad, ik hoor niks krassen.

Als we aankomen bij de camping ziet het er stil uit. Een bordje geeft aan dat de beheerder pas om 16.15 terugkomt van lunch…. Een vaste bewoner geeft aan dat we moeten bellen en inderdaad dan komt er iemand. We krijgen een plek waar de camper achteruit in moet. Ik doe net of ik dat kan, maar zonder de aanwijzingen van Jakob was dat nooit gelukt! Hèhè! We zijn er!

         Het is half vijf en eindelijk is er tijd om wat te eten. Ik maak een paar boterhammen klaar, waar we wat bij drinken. Als het kwart over zeven is moet ik eigenlijk gaan koken. Maar we zijn allebei best moe van de lange dag en de emoties, dus we gaan lekker ons bed in de camper uitproberen.

Dag 2, Klahanie Campground, zuid van Squamish

Om een uur of zeven worden we wakker. Wat hebben wij lang geslapen! dat was vast nodig. Gister bij het inchecken bleek dat de beheerder geen muntjes voor de douche had, dus proberen we douche in de camper uit. Dat gaat best goed, maar al dat water komt in de grijswatertank terecht. We hebben geen idee hoe groot die is.

Bij de uitleg van de camper hebben we gezien dat je een dikke slang aan een afvoer moet koppelen en dan na elkaar de vuilwater en de grijswater tank kan laten leeglopen in een rond gat in de grond waar de andere kant van de slang in past. Heel vernuftig. Na het ontbijt gaan we dat uitproberen en het werkt heel goed. Ook een lekker gevoel dat die twee tanks weer leeg zijn.

Ons plan voor vandaag moet worden bijgesteld, want het blijkt dat de camping die we hadden uitgezocht in de buurt van Whistler nog niet open is. na heel veel gezoek in gidsjes en op internet, besluiten we om een stukje terug te rijden, zodat we nu op ons gemak kunnen gaan kijken naar dat mooie stuk bij Squamisch met bergen en water, waar we gister gespannen langs gereden waren.

Jakob gaat vandaag achter het stuur en dat gaat heel goed (…natuurlijk…). De mooie camping aan het water blijkt ook vol te zijn. De beheerder vertelt dat hier nooit plek is. Hmm, dat schiet niet erg op. We krijgen advies om weer een stuk naar het noorden te rijden en bij Khalanie Campground wel een plekje te gaan vinden. Maar eerst koffie met een mooi uitzicht.

   Als we bij Klahanie Campground aankomen blijkt er een computerscherm te zijn waar je je gegevens in moet vullen en dan komt er vanzelf een nummer van een beschikbare plek tevoorschijn. Uiteindelijk vullen we tien keer het scherm in, bellen vijf keer met de beheerder en dan lukt het. De beheerder rommelt wat op zijn telefoon en zegt dat we hem maar moeten volgen. De eerste plek die hij laat zien vind ik niks.

    Dan komen we bij een prachtige plek met zicht op het water en de bergen. Die doen we. Jakob manoeuvreert de camper achteruit op z’n plek en we staan. Niet helemaal waterpas, maar wat geeft het. Jakob probeert nog om op zo’n gele keg de achterkant iets omhoog te krijgen, maar dat mislukt.

Het is tijd voor de lunch. Intussen hebben we een kabeltje kunnen kopen, waarmee de IPhone en het scherm in de auto met elkaar zouden moeten gaan praten, maar het doet niks. Dan maar gewoon, net als vroeger. De bijrijder vertelt de chauffeur wat hij moet doen en dat werkt goed.

Eindelijk kunnen we de omgeving gaan bekijken. Eerst maar naar de waterval. We hebben er al veel gezien, maar het blijft leuk. Heerlijk om weer een lekker stuk te lopen.

 Vandaaruit wandelen we door een mooi bos met veel griezelige bomen, waarvan wij intussen meer begrijpen, komen we bij een hele lange kabelbaan, die ons boven op een berg kan brengen.

    We stappen in en genieten van het uitzicht. Als we boven komen blijkt er ook nog een Suspension Bridge te zijn. Geweldig! en wat een mooie vergezichten. Onze dag kan niet meer stuk. Tevreden dalen we weer af, eten een ijsje en lopen door het bos terug naar de camping.

Vanavond ga ik wél  koken. Op twee pitjes, zoals op de boot. Dat moet wel lukken. De camping voor morgen hebben we kunnen bespreken, dat geeft een goed gevoel. Het is bijna 200 kilometer, dus een lekker stukje. We gaan morgenochtend eerst Whistler nog bekijken. Daar is ruim tijd voor. En vanavond weer op een gewone tijd naar bed!

Maandag 4 mei 2026, Soesterberg-Vancouver

Maandagmorgen zijn eindelijk de koffers gepakt. Ik heb er nog nooit zo lang over gedaan. De uitdaging was de combinatie van supernette kleren voor warm en koud weer, gevolgd door kampeerkleren voor alle soorten weer. Met een beetje creativiteit is het gelukt. We gaan zien of we het goed hebben ingeschat.

De taxi staat keurig om 12 uur voor de deur, maar is heel vies van binnen en de chauffeur rook niet fris en had ook geen pak aan, wat op de site van Sneleentaxi wel was beloofd. Maar gelukkig zijn we binnen het uur op Schiphol en dat is mooi. Het is er rustig. Toch de invloed van de brandstofprijzen?

De vliegreis verloopt vlekkeloos. Het eten van KLM vinden we matig, maar het personeel is heel vriendelijk en efficiënt. Om 20.00 uur wordt er 2 minuten stilte aangekondigd. Heel netjes!

We vliegen over Groenland en zijn onder de indruk van de sneeuw en het ijs dat we zien.

       En dan, na 10 uur zitten, mogen we weer lopen. Het vliegveld van Vancouver is best groot, dus de spieren kunnen weer aan het werk. We zoeken op het vliegveld naar een winkeltje waar we een simkaart kunnen kopen, maar dat is er niet. Dan stappen we maar in een taxi, die ons naar het hotel brengt. Het Auberge Vancouver hotel is prachtig. Het ligt vlak bij Canada Place, waar ook de cruiseterminal is.

  De dag was hier nog lang niet op (9 uur tijdsverschil), dus we gaan gewoon verder met buiten wandelen en zoeken naar ‘Rogers’, een winkel waar we een simkaartje kunnen kopen. Dat lukt en daarna is een hapje eten en een vers biertje wel op zijn plaats! Om 8 uur lokale tijd (5 uur ‘s morgens NL tijd), storten we in bed voor een welverdiende nachtrust.

Dinsdag 5 mei 2026, Vancouver

We zijn rond 6 uur wakker en voelen ons uitgerust. Tijd om een plan te maken. We kiezen voor de hop-on hop-off bus, om daarmee de hele stad te kunnen zien. Maar eerst ontbijten we aan de overkant bij een mooi restaurant. We genieten van een heerlijk en gezond ontbijt met eggs benedict en fruitsalade met gezonde dingen erin.

   Bij Canada Place, waar de bus vertrekt, kijken we wat rond. Het is stalend weer, niet druk en prachtig. De bustour bevalt goed. Ook hier is het niet druk. Het is duidelijk nog voorseizoen.

           We stappen regelmatig uit de bus om bijzondere plekken te gaan bekijken, zoals, Stanley Island, het Art museum (gesloten op dinsdag..), de Christ Church Cathedral, Fairmont hotel, waar alles luxe is en gaan daarna naar Granville Island, waar we lunchen. We kopen er een broodje Lobster en eten dat aan de rand van de jachthaven, waar picknicktafels staan, op.

Om alvast even het bootgevoel te krijgen, nemen we een watertaxi naar het Maritieme Museum. Heerlijk om dan verdrop geankerde zeilboten te zien liggen. Het museum blijkt niet zo indrukwekkend te zijn, maar de omgeving is prachtig. Bovendien is de lucht blauw en de zon schijnt!

    De volgende stop zou Chinatown zijn, maar onze energie is aardig op en we rijden daarom door naar het eindpunt van de bus. Tevreden lopen we terug naar het hotel en strekken ons even uit op het heerlijke bed. Na het avondeten is voor ons de dag om en we gaan alweer om 8 uur naar bed.

Er kwam nog een mailtje van de Holland America Lijn dat we morgen wat eerder moeten inchecken, want er zijn nog twee andere schepen, die gasten aan boord nemen. Dat zal een drukke bedoening worden (3×2000??) We gaan het zien!