Iles des Pins, New Caledonia

Donderdag 17 oktober 2019

Na een hele mooie zeiltocht kwamen we rond 2 uur aan in de Baie de Kuto van Iles des Pins. Een ruime baai, waar weliswaar de wind en de swell recht in stonden.

We vonden een plekje met wat beschutting achter de pier. Maar hobbelen deed het wel.

Dat vonden we helemaal niet erg, want de zon scheen, we hadden uitzicht op een mooi wit strand en op de gevangenis, waar de Franse gedeporteerden werden opgeborgen vorige eeuw.

We dronken een lauw biertje en waren tevreden. De dinghy werd in het water gelegd (een hobbelig werkje) en we gingen aan wal voor een koud biertje en boodschappen.

Samen met Cliff en Mary Ann van de Toccata en Laura van de Maia liepen we naar de supermarkt, die best veel had, maar niks vers en geen baguettes. Jammer. En toen op zoek naar het koude biertje. En dat was er en smaakte hemels.

Eten aan de wal lukte niet want alle tafels waren besproken. Jakob verheugde zich al, want als we niet aan de wal konden eten, zou ik pannenkoeken bakken.

Het hobbelde nog steeds op Jonas, maar het lukte toch om een mooie stapel goudgele pannenkoeken op tafel te zetten. Dat was heerlijk!!

De volgende morgen stond de beklimming van de Pic Nga (enige berg op het eiland) op het programma. Samen met Cliff, Mary Ann en Connor (van de Contessa 27), gingen we op pad. Eerst door het bos, maar daarna moesten we een stenige helling trotseren. Best pittig op onze Teva’s.

    

Aangekomen bij Bay view, een plek op 2/3 van de beklimming, vond ik het genoeg, want we moesten ook weer via die stenige helling naar beneden. Connor ging nog even naar de top ( hij is 28…) maar wij daalden weer rustig af. Wat een mooi uitzicht hadden we.

    

Intussen was het lunchtijd en ik had gezien dat er aan het eind van de baai naast ons nog een resort was met een restaurant. En dat was toch leuk en ze hadden heerlijk eten. Wat een dag. We hadden het wel verdiend.

We wilden eigenlijk ook de rest van het eiland zien, dus probeerde ik een toertje te regel voor woensdag. En dat lukte.

Om 10 uur (nou ja, iets later .. Island time..) kwam er een busje met een man van 60, die eigenlijk niet meer in zijn broek en overhemd paste en alleen Frans sprak. Hmm, we waren benieuwd wat dat zou gaan worden. Maar het werd een geweldige toer. Hij deed heel erg zijn best om ons alles te laten zien en we mochten ook nog zijn huis en tuin zien boven op een berg.

 

We zagen de gevangenis, de begraafplaats, de grot van Reine Hortense met een prachtige botanische tuin, veel mooie baaien met Outrigger kano’s (iedere tribe heeft zijn eigen kano), de kerk, waar Jakob mee ging zingen met het koor, en tot slot het oorlogsmonument met weer heel veel prachtige gedenkpalen. Daar wordt veel aandacht aan besteed.

 

 

 

We dronken kokoswater onderweg en kochten pompelmoezen bij een kennis van onze man, die ze door haar dochter uit de boom liet halen.

We hadden de tour zonder lunch geregeld en daardoor konden we meer zien. Maar er moest toch gegeten worden. We kwamen weer bij Oure Tera uit en aten een clubsandwich, die zo groot was, dat de helft in een doggy bag mee naar de boot kon.

Ik had de dag ervoor  tomatensoep gemaakt en daar was nog van over (goed gehouden buiten de koelkast). Dus konden we weer eten.
Het meeste hadden we nu gezien op Isles des Pins en we konden weer verder met het ontdekken van mooie plekjes. Het zou donderdag wind uit het zuidoosten geven, prima om naar het noorden te varen.

Met de kluiver uitgeboomd konden we mooi voor de wind varen. De ingang naar de ankerplek  was een beetje spannend, want er ligt nogal wat koraal waar we tussendoor moesten. En met veel wind vraagt dat concentratie. De eerste ankerpoging mislukte, maar de tweede keer ging het helemaal goed.

We liggen als een huis, niet al te ver van het koraal af. Dus morgen kunnen we van de boot af snorkelen daar naar toe. Als het nou maar niet te koud is ……

Dit bericht werd geplaatst in Vanuatu en New Caledonie op door .

Over Hanny Vlaskamp

Sinds juni 2015 zeilen Jakob en ik de wereld rond. Wat een heerlijk leven is dat. In mijn werkende leven reisde ik ook veel als CQA-consultant. Mede daardoor is mijn nieuwsgierigheid naar landen en culturen gewekt. Het is zo heerlijk om blije, tevreden mensen te ontmoeten, die geen zorgen hebben over hun bezittingen, want ze hebben niks. Gelukkig begrijpen mijn kinderen en kleinkinderen hoe bijzonder het is voor ons om deze reis te maken. We vliegen twee maal per jaar naar Nederland om vrienden en familie te knuffelen, zodat ze ons niet vergeten.