Woensdag 6 april 2022

Ik zou niet geweten hebben waar het lag, totdat we onze route naar Venetië gingen plannen. We zagen dat Montenegro ten noorden van Albanië ligt, waarvan we gezien hadden dat het niet zulke geweldige havens had.

    Zondag deden we in Corfy-stad een rondje langs de Port Authorities en Customs kantoren bij de ferryhaven. Het was weer ouderwets uitklaren met veel papier en veel stempels. Omdat het zondag was lukte het niet meer om boodschappen te doen, dus kookte ik eten voor onderweg van wat er nog in de koelkast lag. Dat werd een heerlijke nasi die in een grote Tupperware bak de koelkast in verdween.

De reden voor dit iets versnelde vertrek uit Corfu was een weergaatje dat we gezien hadden en dat groot genoeg moest zijn voor een oversteek van een dag en een nacht. Maar niets bleek minder waar. Het begon maandagmorgen met een uur of 6 zonder wind. Daarna kregen we een dikke 6 Bft uit het noordoosten. Het eerste stuk was nog bezeild, maar een paar uur later moesten we echt richting het noorden om de haven van Bar in Montenegro te bereiken. De golfslag was kort, zoals op het IJsselmeer. In combinatie met de wind op de kop werd het motorzeilen met veel gehobbel en heel veel water over het dek.

We keken elkaar af en toe aan en dachten, is dit nou echt leuk? Maar we zeiden niks. Totdat we tegen een wand van grijze bergen een kleurrijk stadje zagen liggen onder een blauwe hemel. Onmiddellijk vergaten we het ongemak.

Jakob verwisselt de Griekse gastenvlag voor die van Montenegro en hangt de quarantainevlag er naast. Nu zijn we klaar om de haven binnen te varen.

We zijn zo benieuwd wat we daar, in dat voor ons onbekende land, gaan zien. Voordat we de marina in kunnen, moeten we ons eerst melden bij de haven autoriteiten, die in het gebouw van de ferryhaven zitten.

We kunnen aanleggen aan een lege kade, maar daar blijken heel veel afgenipte staaldraden te zitten, die zomaar de flank van je boot kunnen openscheuren. Ik pak zo snel ik kan alle stootwillen van de andere kant en prop ze aan stuurboord kant tussen de wal en het schip. We liggen. Jakob moet alleen naar het kantoor om in te klaren en ik moet aan boord blijven. Ik trek Jonas voorzichtig een stuk naar achteren langs de kade om bij de ergste scherpe stukken staaldraad weg te komen.

Ruim een uur later komt Jakob terug. We mogen naar de jachthaven. Intussen is de wind toegenomen en we liggen aan lager wal. Jakob kan heel goed op een spring wegvaren, maar met al die scherpe ijzers aan de kade vind ik dat doodeng.

Blijven liggen is ook niet echt een optie. En dan doen we het ineens. Ik houd de achterspring bij, Jakob draait zo hard mogelijk met de boegschroef van de wal en ineens kan ik de lijn los maken en zijn we vrij van de kant en een kwartslag gedraaid richting uitgang. Wat een goeie actie!

We varen om naar de jachthaven die erachter ligt en worden door twee mannen naar een betonnen pier gewenkt. Het liefst liggen we met de neus naar de uitgang, maar dat betekent dat we moeten draaien in een smal stuk water. Ook daar is Jakob goed in en legt Jonas na een ferme draai netjes met de neus naar buiten aan. Respect!

Dan kijken we om ons heen en krijgen een blij gevoel. Wat prachtig hier. Niks geen luxe, maar indrukwekkende natuur en een simpele rustige haven. Jakob moet weer alleen naar het havenkantoor en komt nu wat sneller terug.

We kunnen gaan opruimen. We zijn best moe na een onrustige nacht met weinig slaap en veel gehobbel van het schip. Ik warm de restjes eten die we nog hebben op en om 8 uur liggen we in bed. Het werd een koude nacht, maar onze warme dekbedden doen het goed.

   Vanmorgen schijnt de zon alweer en vol verwondering kijken we om ons heen. Het voelt echt als een andere wereld. De natuur, de sfeer, de mensen. Ik heb geen idee wat het is, maar het voelt goed. We doen boodschappen bij de supermarkt en drinken koffie op een terras, waar verrassend veel jonge moeders met hun babys pronken. We kopen allebei een simkaartje voor de telefoon en krijgen 500 GB voor 15 euro. Dat was nog nooit ergens zo goedkoop.

Bij het toeristenbureau krijgen we informatie over de omgeving. De oude stad, Stari Bar, ligt 5 km naar het zuidoosten en is met de bus te bereiken. Dat lijkt ons wel wat. We zoeken de bushalte en stappen een kwartier later in de bus die ons voor 1 euro pp naar de oude stad brengt.
Ondanks het feit dat Montenegro niet in de EU zit, is de euro toch het algemene betaalmiddel, lekker makkelijk.

De oude stad is prachtig. Er wordt nog veel gewerkt aan de bestrating en de renovatie, maar dat deert niet. We genieten van al de mooie oude historie en hebben respect voor wat ze vroeger allemaal konden bouwen.

        Vlak onder de oude stad is een nieuwe bebouwing onstaan van cafetjes, hotels, souvenierswinkeltjes, enzovoort. Het geeft een gezellige sfeer en al snel zitten we wat te drinken en een soepje te eten in zo’n authentiek restaurantje.

Wat bijzonder. We zijn heel erg verrast over de eerste indruk die we van dit land krijgen. Voorlopig blijven we hier een paar weken om het land te zien en de kustlijn langs te zeilen tot we bij Tivat weer moeten uitklaren. Maar dat duurt nog wel even.