Zaterdag 24 januari 2026, Palmeira, Sal

Vandaag schepen we in op de Oosterschelde. Maar voor het zover is, hebben we nog een dag te vullen, want we worden pas om 5 uur opgehaald bij de vissershaven. We beginnen met uitslapen. Heerlijk. Daarna douchen en ontbijten. Het ontbijt is net als gister, yoghurt en een broodje. Prima. Dan gaan we op zoek naar een ATM om lokaal geld te trekken. De koers is ongeveer 1:100. Lekker makkelijk dus.

Onderweg komen we souvenirverkopers tegen. Ik kocht gister al twee armbandjes, maar wil er nog meer. Ze zijn goedkoper dan in de winkel. Drie voor 5 euro en nog eentje als cadeau. Jakob mag een foto maken. De vrouw in het rood wilde ook op de foto en ging er gewoon bij staan. Niet zo netjes, maar ja, voor een euro kon ik haar afkopen.Het is tijd voor een wandeling langs het water. We doen dichte schoenen aan, want het is geen echt pad waarover we gaan lopen. We naderen de Oosterschelde en zien dat hij doodstil in het water ligt, ondanks de wind. Heerlijk zo’n zwaar schip. We doen onze 6+ kilometers en gaan terug naar ons pension. We mogen er de hele dag blijven. Echt fijn. Om 2 uur gaan we wat eten. We hadden ergens pizza gezien, maar vandaag wordt het vlees met rijst. Ook goed. Tegen vieren nemen we afscheid van Milanka en lopen naar de haven. Hier en daar zien we mensen met bagage. Jong en oud. Vast ook opstappers. We gaan het zien. Toch wel spannend, zo’n nieuwe groep mensen waar we mee gaan varen.

Langzamerhand druppelen de opstappers het dorp binnen. Tegen 5 uur komt de bijboot van de Oosterschelde naar de wal. Hij meert af bij de vissteiger, waar de koppen en ingewanden nog op de grond liggen. Yak!! Voorzichtig lopen we erdoor en stappen in de boot. Heerlijk om weer in zo’n vaartuig te zitten. De touwladder van de Oosterschelde hangt uitnodigend aan de reling en we klimmen aan boord. Een dikke glimlach verschijnt op ons gezicht! Goed om hier weer te zijn.

Vrijdag 23 januari 2026, Palmeira                     

We hebben goed geslapen en staan vroeg op. We gaan op stap vandaag. Om 8 uur worden we opgehaald door “Sal Experiences” voor een dagtrip over het eiland. De andere deelnemers worden overal vandaan opgehaald. Dat varieert van een simpel straatje in een simpel dorp tot een luxe 5-sterren resort. Het is een bont gezelschap, waarbij ieder zijn eigen taal spreekt.

We rijden kriskras over het dorre, droge eiland, waar het maar drie dagen per jaar regent. Er groeit niks! Alleen devakantieoorden worden steeds groter. De gids vertelde, dat een maandsalaris voor een gemiddelde werknemer ongeveer 200 euro is, dus dat een cappuccino hier dan maar 1,50 kost is niet zo verwonderlijk.

De tocht is zeer uiteenlopend. We gaan ’s morgens naar een schelpenstrand, een kitesurfstrand, ons dorp Palmeira en the Blue Hole, waar zon voor nodig is. De zon moet namelijk recht boven het gat staan om het effect van een blauw gat te krijgen. Het is nu geen midzomer en het is bewolkt, dus het wordt een black hole.

             Vervolgens lunchen we in Espargos, de hoofdstad van het eiland voor 11 euro inclusief een drankje. We kiezen voor cachupa, het nationale gerecht en het smaakt prima. We lopen nog een rondje en zien de nieuwe voorraad tweedehands kleren die net is afgelevrd op de markt.

     Het middagprogramma heeft nog drie topics. Citroenhaaien aaien, een luchtspiegling zoeken en tot slot de Salinas. Dat laatste is echt het meest indrukwekkend.

       Wat deze dag zo bijzonder maakt, is dat we een geweldig leuke tour hebben gemaakt op een eiland, waar eigenlijk niks bijzonders te zien is. Jammer dat de zon niet scheen, want dan hadden alle highlights er vast wat lichter en kleuriger uitgezien.

Om drie uur worden we weer keurig voor de deur van ons pension afgezet en zien dat we toch nog ruim 7 kilometer hebben gelopen vandaag.

    We eten weer bij restaurant “Rotterdam”. Dat was erg lekker gister voor weinig geld en vandaag zeker zo goed. Nog één nachtje slapen in La Vela. Morgenmiddag schepen we in op de “Oosterschelde”!

Donderdag, 22 januari 2026, Palmeira, Sal, Kaapverdië

Om half drie op woensdag trekken we de deur van het appartement achter ons dicht. We hebben er zin in! Onze reis met het OV verloopt redelijk goed. De bus vanuit Soesterberg komt niet, dus nemen we die naar Driebergen Zeist. Na een overstap in Utrecht komen we aan in Eindhoven, waar  bus 400 naar de luchthaven al klaar staat. We letten niet op het busnummer. en dat is pech, want nu moeten we nog een flink stuk lopen naar het Holiday Inn. Bus 401 zou ons voor de deur hebben afgeleverd. Gelukkig is lopen geen bezwaar, maar de kou best wel. Onze dunne jackjes, berekent op warme omstandigheden straks, zijn eigenlijk niet fijn.

Gelukkig is het hotel prima, ruim, lekker warm, best wel luxe en we hebben een mooie kamer. We eten in het restaurant en gaan vroeg slapen. De wekker staat op 6 uur, alsof we een tij moeten halen (net als zeilers die de zee op gaan).

Zonder ontbijt stappen we om kwart voor zeven in de bus, die voor het hotel stopt en zijn op tijd op het vliegveld. Het luchthavengebouiw ziet er goed uit. De bagage check-in is simpel en de douane werkt efficiënt, zodat er tijd overblijft om een broodje te eten en koffie/thee te drinken.

Er rijdt geen bus van het luchthavengebouw naar het toestel. We lopen tussen dranghekken door naar de vliegtuigtrap. Ik heb stoelen bij de nooduitgang gereserveerd met lekker veel beenruimte. Onze noise-reducer (koptelefoon), ooit van de kinderen gekregen voor de lange vluchten vanaf de andere kant van de wereld, doen weer prima hun werk.

Na bijna zes uur vliegen landen we op Sal. Het ontbijt aan boord was zowaar lekker. Ook kregen we nog twee keer drinken en koek, zonder te betalen. Dus TUI krijgt een ster van ons!

Als we geland zijn en door de douane willen gaan, zit het verstopt daar. De airport tax, die iedereen vast van tevoren thuis digitaal heeft willen betalen, is niet aangekomen en moet alsnog met een betaalkaart worden geregeld. Dat duurt een eeuwigheid, maar wat zou het. “No stress!”

We kopen een simkaartje op het vliegveld en vinden een taxi om ons naar Palmeira te brengen. Daar worden we hartelijk verwelkomt door de gastvrouw Milanka, die ons nog kent van drie jaar geleden. ‘Ah, daar zijn de zeilers! ‘ zei ze enthousiast. Ons onderkomen is weer uiterst eenvoudig, maar prima.

Dan gaan we een rondje door het dorp lopen en doen wat boodschappen voor het ontbijt . We genieten van de relaxte sfeer hier.

De ankerbaai ligt mudjevol, zodat de “Oosterschelde”, de driemaster die je bijna niet kunt zien, een heel eind naar achter is geankerd. We gek dat er nu nog zoveel cruisers liggen, dat zou je in november en december verwachten. Deze zijn gewoon best laat als ze nog naar de Carieb willen oversteken voor het orkaanseizoen.

We lopen een rondje langs bekende plekjes en drinken een biertje (tja, dat mag je hier niet overslaan).

Voor ons avondeten bespreken we een plekje voor twee bij het restaurant ‘Rotterdam’, in de blauwe container, die hier ook nog steeds staat.

Morgen gaan we een toertje over het eiland maken. Dat hebben we hier nog nooit gedaan en zijn benieuwd wat dat gaat brengen.

Woensdag, 2 februari 2022

De laatste zeildag van Boa Vista naar Sal was weer pittig. Na een paar uur op de motor tegen de wind in te hebben gebokst, moesten alle zeilen weer omhoog. Iedereen was moe dus het werd een zware klus bij alweer harde wind. De Oosterschelde sneedt nu door het water met soms een snelheid van 9 knopen. Wat een schip! De baai van Palmeira was niet echt bezeild.

Er moest een overstag manoeuvre worden uitgevoerd. Dat lukte steeds net niet. Gijpen ging beter. Stel je dat eens voor met drie gaffelzeilen, een kluiver en een fok. En daar was ineens alweer een hele grote groep dolfijnen, dit keer opgejaagd door een aantal Orca’s. Wat imposant! Zeker bij zo’n snelheid van het schip. Even vergaten we de grijze lucht en de harde wind.

Tegen 6 uur viel het anker en iedereen vond het welletjes. Een mooie afsluiting van een pittige zeiltocht. Het werd tijd voor de afscheids-bbq. Er kwamen weer geweldige vis-, kalkoen- en vleesgerechten van de gril. Tot slot nog een stevige Irish koffie met notentaart. Alle gaatjes waren gevuld.

Na een laatste nacht aan boord werden de tassen weer ingepakt met heel veel zoute kleren. Het afscheid van de bemanning was warm. We hadden een geweldige tijd aan boord gehad. De dinghy bracht ons naar de visserskade, waar we tussen de net gevangen vis naar boven klommen.

Wij bleven nog een nachtje in Palmeira om een beetje bij te komen. Heerlijk was dat. Jammer dat het regende. Dat komt daar eigenlijk nooit voor. Een goed excuus om lekker op het balkon te blijven zitten.

Dinsdag middag, na een negatieve Covid testuitslag te hebben bemachtigd, stapten we in het vliegtuig naar huis. Wat een geweldige vakantie hebben we gehad. Daar kunnen we wel weer een paar weken op teren😉😉.

Het landleven gaat weer beginnen, dus het blog gaat weer even op ‘uit’.

Tot later!

Zaterdag 29 januari 2022

Het zit er bijna op. Morgen zeilen we de laatste mijlen terug naar de baai van Palmeira op Sal. We hebben dan ongeveer 500 mijl afgelegd en 5 eilanden bezocht. Wat een mooie tocht! 

Heel jammer dat het weer deze week niet meewerkte. Er was veel bewolking, veel wind en weinig zon. Gelukkig kon de korte broek toch bijna elke dag aan.

Woensdagmorgen werden we in Mindelo door Marelief uitgezwaaid en vertrokken we naar San Nicolau. Het werd een ruige tocht met uitschieters naar windkracht 9. Gelukkig kan de Oosterschelde daartegen. Wij schoven als krabben onder een flinke hoek van voor naar achter over het schip om onze wachten te draaien. Het eten aan de tafels onderdeks was een ware uitdaging. Je moest niet te veel soep in de soepkom doen, want anders liep het er net zo snel weer uit.

We ankerden kort voor het avondeten en werden beloond met een heerlijke Indische maaltijd. Iedereen ging vroeg te kooi die avond.  

Donderdag was er weer een landprogramma. Met een gids werd het eiland San Nicolau bekeken. Het was mistig en een beetje kil.

De wandeling op de Monto Gordo werd ingekort vanwege het slechte zicht.

We wandelden door een dorp met veel tuinbouw, dat nog op traditionele wijze werd uitgevoerd. Ook het vervoer van suikerriet op een ezel blijft imponerend.

Overal heerste een aangename relaxte sfeer. Het eiland is prachtig en eigenlijk best nog een volgend bezoek waard.

Als we klaar zijn met de lunch – kip en vis met rijst en sla – rijden we naar de ‘pancake’ rotsen. Een waar maanlandschap! Afdalen naar zeeniveau is topsport vanwege de harde wind. Maar wat is het mooi daar.

Langzamerhand worden we toch best een beetje moe van het pittige zeilen, afgewisseld door dagtripjes waarbij je niet echt stilzit.

De tocht op vrijdag naar Boa Vista is ook weer geen champagne zeilen. Hoewel het prachtig is om met zo’n stoere schoener door de oceaan te snijden, verlangen we toch ook best naar een beetje zon en iets minder wind. Er komen dolfijnen langszij. Wat een mooi gezicht is dat toch steeds weer. Dat maakte veel goed.

Rond 10 uur ‘s avonds kwamen we aan bij het eiland. Best moeilijk om met al het achtergrondlicht de juiste plek te vinden. Er ligt nog een rif in de weg waar we voorzichtig langs voeren. En dan ligt er ineens een onverlichte grote tweemaster vlak bij de plek waar we willen ankeren. Voorzichtig schuift de schipper ernaast en het anker valt. Hèhè, we zijn er. Het opruimen van het schip doen we met de wachtploeg en de bemanning. Vele handen maken licht werk. En dan eindelijk om 23.30 is er tijd voor een biertje!

Vandaag doen we het laatste eilandrondje op Boa Vista in open ‘bakkies’. Ik vind een plaatsje binnen want al dat in en uitgeklim van zo’n laadbak is te heftig voor mijn knieën. Boa Vista is een kaal eiland met heel veel  zand en een paar resorts. Gelukkig is er een haventje waar we met de dinghy kunnen landen. Een Italiaan heeft samen met lokale mensen een prachtig wrakken museum ingericht. In tijden zagen we niet zoiets moois! Stijlvol, leerzaam en met zorg en aandacht ingericht.

Een echt wrak mag bij zo’n toertje niet ontbreken. Vanwege kompasafwijkingen en rare wind en stroom zijn heel wat schepen hier vergaan. Decoratief ligt het laatste wrak in het blauwe water vlak bij het gele zandstrand. Tot slot gaan we nog even naar de grote zandduinen, waarna we voldaan gaan lunchen aan de kade van Sal Rei.

Een aantal van de groep zijn druk met adressen voor Covid testen en quarantaine briefjes. Zo zonde dat dit gedoe de pret een beetje bederft, maar het is niet anders.

Morgen nog even lekker zeilen!