Dinsdag 25 januari 2022, San Antao

Op dit moment zitten we op de Ferry van San Antao terug naar Mindelo op Sao Vicente. We hebben een fantastische dag achter de rug. Al heel vroeg vertrokken we vanaf de Oosterschelde naar dit eiland, dat het mooiste en meest groene is van alle eilanden.

Met een busje reden we naar de krater rand. Wat een uitzicht en wat bijzonder om de vruchtbare akkers daarbinnen te zien. Jakob maakte met een groepje een steile afdaling naar benden en voelde zijn spieren! Ik liet me met wat anderen in een busje het eiland rondrijden nadat we rond de krater waren gelopen. Een heerlijke lunch was onze beloning.

We bezochten de rum distilleerderij en proefden veel verschillende soorten. Heerlijk!

Deze hele reis is prachtig en afwisselend. Vanaf de eerste dag van ons inschepen op het eiland Sal, genieten we intens van dit zeilersleven. Veel luxer dan we gewend zijn natuurlijk en vol met het wisselend gezicht van de oceaan. Van zachtjes glijden over lieve golven tot knokken tegen een bruisende zee bij heel veel wind. Na Sal bezochten we Santiago en zijn nu hier.

Het klimaat is heerlijk. Niet te warm en afwisselend zon en bewolking. Ons bruine kleurtje begint weer een beetje terug te komen.

We zijn met negen opstappers (3 UK, 1 FR en  5 NL) en negen bemanningsleden. Ruimte genoeg aan boord dus. Wij hebben het geluk om een vierpersoonshut met z’n tweeën te hebben en dat is erg prettig.

De baai van Mindelo waar we nu zijn, is zo bekend. In 2015 lagen we hier met Jonas. De ‘Marelief’ met Erik en Karin, waar we in Portugal een aantal weken mee opvoeren, ligt hier nu, op weg naar Suriname, net als wij toen. De bbq hier aan boord was een goeie reden om ze weer te zien en bij te praten.

Woensdag 26 januari 2021, Mindelo

Het is nog donker en ik lig in mijn kooi te luisteren naar de geluiden aan boord. De potten en pannen rammelen in de kombuis tegenover onze hut. De generator draait om voldoende stroom te produceren voor de nieuwe dag. De Oosterschelde wiegt op de deining.

Om half acht is er ontbijt en daarna vertrekken we naar San Nicolau. Een dagje varen. De verwachtingen zijn goed en we gaan er weer van genieten.

  Het is niet moeilijk om ons aan te passen aan Kaapverdië en zijn mentaliteit.

Donderdag 20 januari 2022, Palmeira 

Eind november 2021 kwamen we naar Nederland. Heerlijk was het om weer in ons nieuwe appartement te zijn. Wat een luxe en het weer was in het begin ook best goed.

Na een aantal zonnige dagen begon de regentijd. Ook werd het kouder. Langzamerhand werden we ondergedompeld in het grijze grauwe land, waar Corona toch echt de dagelijkse gesprekken domineerden.

Met veel plezier ontvingen we familie en vrienden in ons huis en genoten van de verhalen. Kerst kwam en Oud en Nieuw. Een feest voor onze familie. Zo gezellig!

Tussendoor verblijdden we de medische wereld met bezoekjes en kwamen tot de conclusie dat het erg goed met ons gaat.

Intussen werd er in Griekenland gewerkt aan Jonas door betrouwbare mensen; er kwamen nieuwe afsluiters in het motorruim, de warmtewisselaar van de motor werd hersteld en misschien moet er nog iets met de dynamo gebeuren.

Wij hebben intussen hier in Nederland allerlei materiaal verzameld om de stormschade aan de boot te kunnen repareren als we weer aan boord zijn. Alles onder controle dus! Tijd om even naar de zon te gaan. Die hadden we al een poosje niet uitbundig aan een blauwe hemel zien schijnen.

We wilden naar Zuid-Afrika, één van de landen op onze bucket-list. Die reis werd gecanceld vanwege Omikron. Maar de wereld is groot met veel mooie plekken. De keuze viel op Kaapverdië. Niet nieuw voor ons, maar er valt daar nog van alles te ontdekken.

Na een vliegreis van 6,5 uur kwamen we dinsdagmiddag aan op Sal en werden door een taxi naar ons onderkomen gebracht. We hadden gekozen voor de Yacht Club in Palmeira.
We waren hier 6 jaar geleden met Jonas en hadden er heerlijk gegeten. Het was toen een huiskamer restaurant. Nu is het een B&B geworden. Heerlijk en betaalbaar….

Palmeira is het kleinste vissersdorp op het eiland Sal. Er is in 6 jaar niet veel veranderd. Een paar straatjes met gekleurde huizen, de visafslag en dat was het. De tijd staat hier stil. Weldadig om hier te zijn na de drukte en spanning in Nederland.

Dinsdagavond zochten we een plek om te eten. Het is even zoeken en omschakelen. Geen QR code en keus uit 2 schotels, kip of vlees. We kozen vlees met rijst en sla en friet. Biertje erbij en dat voor 12 euro. Dat omschakelen ging heel snel. We ontdekten de busjes weer, waar je met veel mensen ingepropt wordt en met een lekker muziekje voor 1 euro naar de andere kant van het eiland gebracht wordt. En dat deden we dus.

Santa Maria, in het zuiden van Sal, is de grootste plaats op het eiland en super toeristisch. De afgelopen jaren zijn er gigantisch veel nieuwe resorts bijgekomen. Best lelijk. Het voordeel is wel dat je er alles kunt kopen. Het kopen van een simkaartje voor de telefoon en twee goedkope zonnebrillen maakten onze dag goed. We wandelden door de straten en over het strand. Heerlijk die zon! Eindelijk voelden we ons weer helemaal ontspannen.

En nu pas gaat ons nieuwe avontuur echt beginnen. De ‘Oosterschelde’ ligt al in de baai op ons te wachten. De Oosterschelde is een Nederlandse driemaster, gebouwd in 1918, en gaat ons de komende weken van eiland naar eiland brengen. Inderdaad, wij zijn gek op boten, zee, zon, zeilen en mooie eilanden

Vanmiddag stappen we op. Er wordt veel wind verwacht, dus we kunnen er tegenaan! Naast het zeilen van eiland naar eiland, gaan we ook ook tochtjes op het land maken. We zijn benieuwd hoe dat zal zijn en hebben er zin in!

Vrijdag 1 januari 2016

Het is 7 uur in de morgen en de muziek die hier de hele nacht te horen was, begint langzaam uit te sterven. Het nieuwe jaar is echt begonnen.

We hebben een leuke avond gehad gisteravond. Na een hele dag druk bezig geweest te zijn, met de voorbereidingen, onder andere ook met oliebollen bakken, hebben we met 11 man bij Pico Pau gegeten.

Een traditioneel restaurantje dat ons heerlijk eten serveerden. Daarna nog een drankje bij de Nautic bar gedronken, maar toen ging het licht echt wel uit bij Jakob en mij.

Een uur voor middernacht gingen wij naar de boot en lieten alles nog eens even de revue passeren. We gaan nu iets doen wat toch wel heel bijzonder is. De Transat met Jonas. We vielen natuurlijk na 5 minuten in slaap, maar om 12 uur werd ik wakker door het geluid van vuurwerk. Wat was dat mooi. Dat had ik hier toch echt niet verwacht. Maar ja, er zijn hier veel Chinese winkeltjes, dus die zullen daar wel een aandeel in gehad hebben. Wat een mooie afsluiting van onze tijd hier op Kaapverdië!

We maken straks de boot verder klaar en gaan nog even brood kopen. De verwachting is dat we rond 12 uur losgooien en dan pas na 2000 mijl weer ergens vastknopen. We zijn er klaar voor, hebben er zin in, maar vinden het toch ook heel spannend. Onderweg houden we contact via het radionetje met de boten die vorige week vertrokken zijn en met de vertrekkers van vandaag. Er gaan er heel wat. Duitsers, Engelsen, Israëliërs, Fransen, dat wordt een internationaal veld op het grote water.

De Israëli’s hadden een probleem met hun Satphone en vroegen aan iedereen of ze er een over hadden. Nou, wij hadden er dus een over. Jakob heeft bij Correct extra belminuten geregeld en we hebben hem verkocht. Niet gek, want anders zou hij nog jaren in de kaartentafel gelegen hebben. Wij hebben nu de Iridium Pro, die erg goed werkt, en natuurlijk de SSB zender. Verder communiceren we via de sterren…. Dus kijk ’s avonds even omhoog.

De volgende berichten komen zonder foto’s, omdat dat lastig is, dus kijk nog maar even naar wat plaatjes

Tweede Kerstdag, 26 december 2015

Maandag en dinsdag hadden we de Hullu Poro, de Beau en de LJS uitgezwaaid. Best gek, dat zij al gingen en wij nog hier bleven.

We hadden ons er best veel van voorgesteld. Kerstvieren in Mindelo. Volgens de boeken zouden er mooie optochten zijn met veel muziek en de daarbijbehorende kerstsfeer. We hadden afgesproken met Peter en Ria, dat we eerste Kerstdag een gezamenlijk kerstdiner zouden maken. En als het lukte zouden we naar de kerstnachtdienst gaan.

Boodschappen doen voor kerst deden we al op woensdag, want we wilden Santo Antao nog bezoeken en dat kon alleen op donderdag.

We staken over met de Oost-Vlieland, die nu een andere naam heeft. Hij kraakte wel een beetje, maar we kwamen veilig aan de overkant. Er gingen veel mensen die werk hebben in Mindelo, voor de feestdagen naar huis op Santo Antao.

Die namen van alles mee. Op de ferry hadden we al een afspraak gemaakt voor een tochtje over het eiland. Gelukkig maar dat we dat aan boord al hadden gedaan, want bij aankomst in de haven stond er een leger van gidsen en chauffeurs hun diensten aan te bieden.

Als je daar eerst iets goed uit moet zoeken is je halve dag om.

We troffen het met een intelligente, goed opgeleide, Engels sprekende gids. Dat was echt top.

We hebben veel gezien en hij heeft ons veel verteld. Onder andere dat de regering het 50/50 systeem heeft ingevoerd. Overal in besturingsorganen of universiteiten of andere organisatie, moet het bestuur bestaan uit de helft vrouwen en de andere helft mannen. Ook binnen het gezin hebben de man en vrouw gelijke taken. En dat werkt.

De economie, met name onderwijs en gezondheidszorg zijn met sprongen omhoog gegaan. Dat klinkt bijna als een voorbeeld functie voor Europa. Hij vertelde ook dat Kerst met de hele familie gevierd wordt en dat waren in zijn geval zeker meer dan 50 mensen. Veel koken dus. Hij ook!

Terug in Mindalo hadden we een kerstdiner in het haven cafe geregeld. Heel leuk en lekker.

Daarna was het bijna tijd (22.30) voor de kerstnachtdienst. De kerk was vol met alle ramen en deuren open vanwege de warmte. We verstonden natuurlijk niet zo veel, maar meezingen lukte aardig. Het kindje Jezus werd tijdens de dienst in de stal en kribbe gelegd en na de dienst er weer uitgehaald, zodat iedereen hem kon begroeten met een kus op de knie (van de pop). Die knie werd netjes afgeveegd met een doekje. Voor ons een vreemd gebruik, maar het had wel wat. Buiten stonden er nog wat engelen en het was een gezellig napraten. Het was intussen 01.15, dus we gingen terug naar de boot.

Volgende ochtend nog een keer naar de kerk, maar dat bleek een kopie te zijn van de avond ervoor. We dronken koffie bij Café Royal en konden facetimen met Inge en Mick, die bij Karina waren. Echt heel leuk.

Om 5 uur gingen we met de bijboot en een tas vol eten en drinken naar de Helena. Daar was de tafel al feestelijk gedekt en dronken we eerst wat in de kuip met lekkere hapjes erbij. Daarna een kopje Courgette soep en vervolgens de Confit de Canard met een heerlijke zuurkoolschotel uit de oven. Als toetje hadden we iets heel lekkers met banaan, karamel, koffie, slagroom en gehakte noten. Specialiteit van Ria. Heerlijk. Daarna koffie in de kuip met een 25 jaar oude Chivas Regal. Mmmmm. Dat was een heel geslaagd samenwerkingsproject. De moeders deelden hun gevoel over het gemis van de kinderen en de sfeer thuis, maar de vaders gingen daar wat realistischer mee om :-).

Vandaag is het dus 2e kerstdag. Eerst een beetje uitslapen en daarna wat bootklusjes. Jakob ging met Peter naar de kant om met Umberto een afspraak te maken voor het schoonmaken van de onderkant van de schepen. Dat scheelt vast in snelheid bij de oversteek…. We liggen nog steeds op anker, dus financieel kan dat wel lijden. Om 5 uur komen de bemanningen van de Red Max en de Helena hier wat drinken, waarna we naar de wal gaan voor een lekker Italiaans gerecht, bij de Taverne. We waren daar al eerder en het eten was heel erg lekker.

Vandaag schijnt de zon weer volop en is het dus weer warm , maar gister was het de hele dag bewolkt en dat scheelt wel een graad of 8. Het is rustig weer, maar de verwachting is dat het de komende dagen weer wat harder zal gaan waaien. Wij denken woensdag of donderdag aan de oversteek te beginnen. Voor die tijd gaan we nog een nachtje in de haven om water en diesel te laden en boodschappen te doen. Het gaat er nu echt aankomen……

Vrijdag, 18 december 2015

Na een lekkere zeiltocht vanaf Ilha de Santa Luzia kwamen we op woensdagmiddag in Mindelo aan. Vanaf de Helena waren er hele mooie foto’s van ons gemaakt.

De ankerbaai is heel bekend, want 5 jaar geleden liet de Oosterschelde, waar ik aan boord was, zijn anker vallen achter de Bodyguard van Dennis en Anneke. Dat was toch bijzonder! Nu 5 jaar laten liggen wij hier op eigen kiel en Anneke is niet meer. Bizar! We denken veel aan haar. Zeker hier!

Tegen 5 uur stapten we in de dinghy om op het haven terras wat te drinken en bij te praten met andere zeilers. We hadden het ankerlicht al aangedaan op Jonas, want het wordt hier om 6 uur donker en we verwachtten niet voor die tijd terug te zijn. Tegen 7 uur waren we weer aan boord en bakten pannenkoeken. Heerlijk.

Het inklaren deden we op donderdagmorgen en dat ging zonder enig probleem. Daarna verkenden we de stad met Peter en Ria.

 Het was een hernieuwde kennismaking zowel voor Jakob als voor mij,  want hij was hier voor zijn werk in Rotterdam ook al geweest.. De sfeer is hier zo ontspannen. Onder de zon zijn mensen blij en trots op hun land.

 
De straten zijn gezellig en kleurrijk en de mensen zijn heel vriendelijk en ontspannen. We dronken koffie in Cafe Royal en werkten de mail bij, want er was heel goed internet. We deden wat boodschappen en gingen terug naar de boot.

 
We hadden gezien dat er ’s avonds muziek zou zijn ter nagedachtenis van de zangeres Cesaria Evora, wat om 6 uur zou beginnnen. toen het om 7 uur nog niet begonnen was, gingen we wat eten in het havencafe. Na een poosje kwamen er bekenden langs en tenslotte liepen we de stad weer in.

Er was een groep Kaapverdianen muziek aan het maken en aan het dansen (slavengevecht) en omdat de deur van het gebouw openstond, gingen wij er kijken. Heel bijzonder. Daarna nog een Caiparinha in Club Nautica gedronken en deze relaxte dag was al weer om.

Vrijdag begon met wat klusjes op de boot en daarna de stadswandeling uit ons boekje. De was had ik intussen afgegeven en die zou om 5 uur klaar zijn. We spraken onze Engelse buurman, die alleen op reis was omdat zijn vrouw niet van zeilen houdt.

We slenterden door allerlei leuke straatjes en Jakob herkende het hotel waar hij gelogeerd had voor zijn werk. Het was warm en dan ga je vanzelf een beetje rustiger aan doen. No stress!

Het was nog lang niet donker….. De was werd gebracht en was schoon, droog en rook goed! Een rastaman vroeg of ik nog kleren voor zijn moeder had…. Hoe anders hier dan thuis! Maar de kerstsfeer is er wel. Kijk eens wat een leuke kerststal.