Zondag 19 mei 2024, Kinsale

En voor de tweede keer in korte tijd zijn we onderweg voor een meerdaagse oversteek. Jakobs hoest is nog steeds niet weg, maar we gaan toch maar. Een mooi weergat met niet te veel golven en wind uit de goeie hoek, dat kunnen we niet zomaar voorbij laten gaan.

Omdat we vrijdag vroeg weg gaan, willen we de kuiptent en de zeilhoezen alvast van tevoren binnen leggen. Dat scheelt weer op de dag van vertrek. Aan het eind van de dag krijgen we nog een aantal buien over, waar door ons plan lijkt te mislukken. Maar dan om een uur of 8 begint de zon te schijnen en droogt alle dekkleden. Geweldig. Voor het donker is ligt alles opgevouwen en droog in de achterkajuit.

We slapen een beetje onrustig en als de wekker om 6 uur afloopt zijn we alletwee al een poosje wakker. We drinken thee en koffie om op gang te komen en om kwart voor 7 draait Jakob met een mooie bocht de boot uit de box en varen we naar de uitgang van de haven. Het geluid van de boegschroef heeft wel wat mensen wakker gemaakt, die ons dan maar vriendelijk uitzwaaien. We hebben er zin in.

    Het vertrek is goed gepland want we hebben nergens de stroming tegen. Als we rond tien uur door de Chenal du Four varen hebben we 2,5 knopen stroom mee, zoals we hadden uitgerekend. Er is geen wind en de golven zijn laag. Op de motor tuffen we de eerste 10 uur richting de shipping lane van Brest die we netjes loodrecht oversteken. Er passeren 6 schepen en dat gaat zonder problemen.

Het is een uur of zes als de wind begint te waaien. We zetten alle zeilen en activeren de windvaan. De motor kan uit. Rust! Heerlijk om zo door de vriendelijke golven te glijden. De hele dag schijnt de zon. Het is niet koud en we voelen ons goed. Er wordt zonder problemen op tijd gegeten en gedronken en alles smaakt goed. Wat een verschil met de vorige oversteek. Het ziet er naar uit dat het vervolg van de tocht ook plezierig gaat verlopen. Even afwachten of dat ook zo is.

De nacht begint goed. Jonas zeilt door het donker met een matige snelheid van vier knopen. Heerlijk relaxed. Maar als tegen een uur of drie de snelheid terugloopt to 2 knopen moet er wel wat gebeuren. Er zijn drie vissersboten die om ons heen varen dus het moet wel veilig blijven. Ik haal Jakob iets voor zijn rust is afgelopen uit bed en samen maken we er weer een motorsailer van.

Als de zon opkomt mag ik weer aan de bak. De zee is rommelig met golven van alle kanten. Niet echt lekker. Tijdens de dag verandert dat niet echt. Jammer maar het is niet anders. Deze keer voelen we ons alletwee goed zonder enig teken van zeeziekte. We zijn toch beter ingeslingerd deze keer. De dag verloopt rustig zonder zon met soms een rustige zee en soms niet. We zijn er tevreden mee.

Nog een nacht te gaan en een paar uur dan zijn we er. Tot een uur of 12 hebben we nog flinke golven, maar daarna zwakt het af. De wind draait naar noord en we hebben hem pal tegen. Met vlak water is dat geen probleem en rustig tuffen we richting Kinsale.

    En Ineens hebben we land in zicht. We zijn er bijna. Jakob haalt het Franse vlaggetje uit het want en vervangt het door een (Italiaanse) vlag die voor de Ierse door moet gaan. De kleur oranje is bij ons een beetje erg rood, maar wie zou dat in de gaten hebben?

Steeds beter zien we de glooiende heuvels van het Ierse landschap met daartussen de ingang van de rivier waar Kinsale aan ligt. De zon schijnt vrolijk en de lucht is stralend blauw. Heerlijk om zo aan te komen na een tocht van ruim twee etmalen.

Rustig varen we de rivier op naar de Castlepark Marina, die tegenover het stadje ligt. Voordat we naar onze ligplaats gaan tanken we 200 liter. Nou ja, het is niet anders. We zijn nu wel in Ierland. Weer een heel andere wereld.

Als Jonas stevig langs de steiger is geparkeerd en de douane is geweest, gaan we eerst een paar uur slaap inhalen.

En aan het eind van de middag drinken we een biertje in de pub. We zijn geland.